Kochaj albo rzuć - Love It or Leave It

Trzy lata

2011-05-31T20:30:00.001-07:00

Trzy lata temu przyjechalem do pracy w Ameryce, za co dzisiaj Panu Bogu dziekuje... Amen.

Weterani

2011-05-31T20:29:00.000-07:00

Wczoraj wzialem udzial w lokalnej uroczystosci patriotycznej w Wallington z okazji dnia zadusznego (tak tak teraz obchodzilismy tzw. Memorial Day) Byli weterani z roznych wojen.
Dzisiaj zas po podjechaniu pod sklep na miescie stanalem obok starego Buicka kombi.
Z samochodu z ledwo bieda wyszla staruszka. Oczywiscie samochod stary wiec mi sie spodobal, wiec go tez obejrzalem w miare dokladnie.
Z tylu zobaczylem rejestracje WWIIAWC a pod nia naklejka 'there are ladies veterans too'. Pomoglem pani podejsc do sklepu. Miala problem z wspieciem sie na kraweznik.
W drodze powrotnej ze sklepu zaprowadzilem ja do samochodu i zagadnalem o jej bycie weteranka. Otoz byla w wojsku w czasie II WOjny Swiatowej. Pokazala zdjecia... Jej tez powiedzialem "thank you", bo niby co wiecej mozna powiedziec...

Beatyfikacja Jana Pawła II

2011-05-02T14:28:00.000-07:00

Wczoraj przeżywaliśmy w całym Kościele beatyfikację Jana Pawła II -
najznamietniejszego z Polaków. Bogu dzięki za dar tego nowego Błogosławionego.

Błogosławiony Janie Pawle II - módl się za nami

I po świętach...

2011-05-02T14:24:00.000-07:00

I tak, z Bożą pomocą, przeżyliśmy święta Wielkanocne. Wczoraj - Niedziela Miłosierdzia. W tym roku były to święta szczególne. Wróciłem do pierwszego miejsca w USA - do Wallington. Przyznam, że po przejściu do Wyckoff na 11 miesięcy najbardziej brakowało mi celebracji pełnych znaków, symboli, odniesień. Swięta w Wallington są szczególne. Na przestrzeni lat wypracowano tu szczególny styl - gdzieś "na granicy Wschodu i Zachodu". Właśnie takie podejście do Boskiej Liturgii sprawia, że przeżywane tyle razy treści ożywają w zupełnie nowy sposób. Polecam stronę www.msh.pj99.org na której w dziale Video zamieszczono filmiki z poszczególnych celebracji. Alleluja! Pan żyje i wstawia się za nami!!!

Znowu Msza Krzyżma

2011-04-18T20:56:00.000-07:00

To już moja czwarta Msza Krzyżma na ziemi amerykańskiej. Ksiądz Arcybiskup w zwięzły sposób uzmysłowił nam znaczenie Świętych Olejów. Chór wykonał piękne śpiewy. Ministranci i klerycy stanęli na wysokości zadania. Wszystko przebiegło w sposób doskonale podporządkowany przepisom liturgicznym i zamiarom. To pewnie zasługa sztabu ludzi pracującego nad przygotowaniem Celebracji przez wiele tygodni. To załuga Ks. Prałata Gronckiego z Paramus, który wcześniej był rektorem Archikatedry, ale też głównym ceremoniarzem liturgii pontyfikalnych. Styl wypracowany przez lata dzisiaj przynosi owoce.
Katedra - pełna ludzi WSZYSTKICH ras i wielu języków. Tylu diakonów i kapłanów ponoć jeszcze nie było na Mszy Krzyżma. SETKI!!! Bardzo wielu nowych księży z Azji (Indie, Flilipiny, Korea). Wielu nowych Franciszkanów Odnowy, Kapucynów, Karmelitów, przedstawicieli nowych, nieznanych mi zgromadzeń.
Archidiecezja Newarska może cieszyć się wieloma powołaniami, bo też ma dobrego Pasterza, J.E. Ks. Abp. John'a J. Myers'a, który mimo utrudzenia - posługę swą spełnia z wielką troską o powierzony mu Kościół.
Wielki Tydzień oficjalnie uważam za rozpoczęty.

Zmarł O. Florian

2011-04-18T20:48:00.000-07:00

W Polsce zmarł śp. O. Florian Jerzy Duchniewski. Był moim kierownikiem duchowym pod koniec lat seminaryjnych. Nie zapomnę jego wspomnień ze spotkań ze Św. O. Pio.
O. Florian był dla mnie wzorem, choć wtedy - niezrozumiałym. Dzisiaj wciąż nie wiem, co w nim najbardziej mi się podobało, co najbardziej mnie inspirowało.
Podejrzewam, że chodziło o... tzw. świątobliwość, swoistą niewinność, przejrzystość i jednocześnie aurę swoiście rozumianej doskonałości w miłości.
Panu Bogu niech będą dzięki za Ojca Floriana, który swą bezpretensjonalną, pokorną wielkością pociągnął do "wyższych rzeczy" tak wiele osób.

Po obejrzeniu Pasji

2011-04-02T19:19:00.001-07:00

Dzisiaj obejrzałem "Pasję" w reż. Mela Gibsona. Ostatnio widziałem film jeszcze w Warszawie. Z perspektywy lat muszę przyznać, że wtedy tak mało widziałem w tym filmie. Dzisiaj chłonąłem obraz i dźwięk jakbym co najmniej spożywał najsmaczniejszy, najlepszy pokarm. Sekunda po sekundzie, ujęcie po ujęciu, klatka po klatce. Nagle wszystko, absolutnie wszystko zaczęło mieć nowe, o wiele głębsze znaczenie. Bogu dzięki za ten film.

LUXTORPEDA

2011-04-02T19:16:00.000-07:00

Niezalogowany ------- MEGACZAD

I jeszcze ZA WOLNOSC

No i 3000 SWIN

DOBRO!!!

Małysz

2011-03-26T18:05:00.000-07:00

No i stało się. Przyszedł ten dzień, który wydawał się nigdy nie nadejść. Rok po roku, w pewnym momencie, wyskakiwał w przestworza i na nowo szaleliśmy na jego punkcie. Nie zapomnę, jak kiedyś w Lublinie widziałem wielki banner reklamowy (chyba) Poczty Polskiej z Adamem Małyszem. I burknąłem wtedy pod nosem: "Bez przesady!" A dzisiaj powiem tak: nie, nigdy żaden sportowiec nie dał nam tak wiele radości, co on. Dzięki, Adam!

Na Zwiastowanie

2011-03-25T15:14:00.000-07:00

Dzisiaj wziąłem udział w seminarium z okazji Dnia Ochrony Życia organizowanym przez naszą Archidiecezję. W Uroczystość Zwiastowania Pańskiego, kiedy pochylamy się w pokorze, gdy klękamy przed Tajemnicą Wcielenia - właśnie dzisiaj usłyszałem słowa wypowiedziane przez narodowego Przewodniczącego Priests For Life - ks. Pavone ze Staten Island. Bogu dziękuję za te słowa, które pobudzają mnie do myślenia i do odpowiedzialnego nauczania bez niedomówień, choć z całą możliwą delikatnością. Obyśmy jako kapłani zawsze jednomyślnie stawali przed Kościołem jako świadkowie Życia i Dawcy Życia. +

Ponad rok

2011-03-24T21:15:00.000-07:00

Ponad rok nie pisałem na moim blogu. Pewnie dlatego, że nie było czasu i ochoty. Dzisiaj jednak, po obejrzeniu "The Social Network" (o historii Facebooka) postanowiłem zajrzeć przed Kompletą na bloga. Przez rok mnie tu nie było, sporo się zmieniło. Wróciłem do Wallington. Podjąłem z powrotem pracę w polsko-amerykańskiej parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa.

Może tym razem uda mi się częściej coś zamieścić na Blogu. Wszystko przez ten pośpiech, brak czasu i zwykłe spowszednienie spraw, którymi się żyje na co dzień.

Tymczasem pozdrawiam i do usłyszenia!

Nowy Rok Bieży...

2009-12-31T20:45:00.000-08:00

Zostało 14 minut do Nowego Roku. To już niewiele. Polska (i Australia) powitały Nowy Rok przed wieloma godzinami. Tu w USA czas odmierza się z opóźnieniem, chociaż życie mija jakoś szybciej.

Wszystkim życzę błogosławieństwa Bożego: niech Miłosierny, Sprawiedliwy i Wszechmogący Bóg użyczy Wam wszystkiego, co Wam przyniesie prawdziwą, zbawienną korzyść. Obyście pamiętali ten nowy rok jako szczęśliwy, pomyślny, pełen radości i zadowolenia.
Niech Matka naszego Pana w Jej dniu wyprasza Wam wszystkie potrzebne dary łaski.

Szczęść Boże!

***

Jaki był miniony rok? Globalnie - świat w jakimś kryzysie, dotychczasowe "szczęścia" i zabezpieczenia dla wielu okazały się płonnymi mrzonkami.
Dla mnie osobiście był to ciekawy, bardzo dobry rok. Pierwszy pełny spędzony na ziemi amerykańskiej w posłudze lokalnemu Kościołowi.
W styczniu ruszyłem z braćmi kapłanami na kolędę, która była niezwykle cennym doświadczeniem. Zobaczyłem i usłyszałem, jak Bóg błogosławi ludziom w ich codziennym życiu. Poznałem wielu znajomych i cieszyłem się każdym spotkaniem.
Po kolędzie poleciałem do Polski, gdzie mogłem spotkać Mamę i Siostrę. Wielka to była radość.
Po powrocie niedługo zaczął się Wielki Post. Czas spowiedzi, wytężonej posługi duszpasterskiej.
Na parę miesięcy przyleciał Bartek, który wydatnie włączył się w życie parafii w Wallington. Opuścił gościnną ziemię amerykańską 12 czerwca.
W międzyczasie zostałem przeznaczony do parafii w Wyckoff na północy New Jersey. To już druga parafia wymagana przed możliwą inkardynacją do Archidiecezji Newark.
Z Bartkiem odwiedziliśmy parę miejsc włącznie z Niagara Falls, NYC, Palisades, Lambertville.
W wakacje znowu poleciałem do Polski.
Po powrocie przeniosłem się do Wyckoff, gdzie zaczęło się nowe doświadczenie pracy w parafii typowo amerykańskiej - z tradycjami i typowymi ich zaletami.
We wrześniu zaczęła się szkoła i normalne zajęcia, których najczęściej jest dużo.
Adwent - to rekolekcje w Sayreville, spowiedzi i inne ciekawe wydarzenia.
Święta Bożego Narodzenia spędzone "po amerykańsku" ale też potem z Bratem, który tu mieszka.

No i zostało 50 sekund starego roku. Idę po Sprite'a (jestem na dyżurze - w każdej chwili ktoś może zadzwonić)... Pozdrawiam!

10 sekund.

Na Niedzielę Misyjną przemyślenia

2009-10-16T22:04:00.000-07:00

Oficjalnie trzy z wielu diecezji amerykańskich (na kontynentalnym obszarze USA) są misyjne - to diecezja Anchorage, Juneau i Fairbanks. Tymczasem okazuje się, że znaczny obszar Stanów są terenami właściwie misyjnymi, choć oficjalnie za takowe nie uznawane z racji na kryteria, których te tereny nie spełniają.

Ciemniejszym kolorem zaznaczono diecezje, które według amerykańskiej organizacji misyjnej Catholic Church Extension Society przeżywają różnorakie braki i doświadczają tego, co jest zasadniczo charakterystyczne dla terenów stricte misyjnych.
Chyba najbardziej doskwiera brak kapłanów, którzy jako jedyni mogą sprawować pewne posługi i sakramenty, którzy mogą przynieść ludziom Życie - Chleb i Krew Jezusa. Dla przykładu można wymienić diecezję Rapid City w Południowej Dakocie, w której zasadniczo na parafię przypada 0.3 kapłana (czynnego, bądź nie, diecezjalnego bądź zakonnego obecnego na terenie diecezji i dla niej pracującego). Oznacza to, że kapłani mają po kilka (do 8) parafii i kościołów dojazdowych, co w warunkach misyjnych jest normą. Dodatkowo są to tereny o najniższym w USA dochodzie per capita. Znaczną część diecezji zajmują rezerwaty indian Lakota (Sioux) z niesamowitymi wyzwaniami, jak choćby bieda, bezrobocie czy największy w USA stopień samobójstw wśród nieletnich.
Są i inne tereny, będące nie mniejszym wyzwaniem dla Kościoła. Każdy z nich ma swoją specyfikę, na każdym z nich rodzą się nowe inicjatywy kościelne i wygasają parafie i są zamykane kościoły.

Przed Niedzielą Misyjną pragnę modlić się dzisiaj o to, by wśród kapłanów chcących jechać na misje była też otwartość na misje w krajach, które uchodzą za zewangelizowane, a jednak będące zamieszkaniem ludzi mających pierwszy raz w życiu okazję usłyszeć o zbawieniu w Kościele, o Sakramentach, o Słowie Bożym i o Eucharystii.

Medjugorie

2009-10-05T11:09:00.003-07:00

Kościół w Bośni i Hercegowinie stara się uporządkować sytuację w Medjugorje po dyscyplinarnym przeniesieniu do stanu świeckiego głównego orędownika rzekomych objawień maryjnych związanych z tym miejscem. Bp Ratko Perić, ordynariusz diecezji Mostar-Duvno, na terenie której leży Medjugorje, opublikował w tej sprawie specjalne dossier zawierające m.in. listy do tamtejszych franciszkanów.

W dokumentacji znajdujemy wyjaśnienie sprawy Tomislava Vlašića, byłego franciszkanina, który opiekował się grupą wizjonerów i promował kult objawień z Medjugorje. W związku z popełnieniem przezeń szeregu błędów doktrynalnych i wykroczeń przeciwko dyscyplinie kościelnej został on wydalony z zakonu i w ogóle ze stanu duchownego z zakazem publicznego wypowiadania się na tematy religijne.

Bp Perić przypomina, iż rzekome objawienia nigdy nie zostały oficjalnie uznane przez Kościół i że nic nie wskazuje, by coś w tej sprawie miało ulec zmianie. Podkreśla ponadto, że parafia Medjugorje nie jest sanktuarium, a pracujący tam duszpasterze nie powinni promować domniemanych objawień. Modlitwy i przesłania rzekomo przekazane przez Maryję wizjonerom ani ich komentarze nie mogą być publikowane czy stosowane duszpastersko. Także księża z zagranicy nie mogą prowadzić w Medjugorje rekolekcji czy konferencji bez pozwolenia biskupa miejsca. Zbudowany tam w związku z objawieniami kościół został przez władze diecezjalne zamknięty i wyłączony z użytku duszpasterskiego. Prywatne pielgrzymki do tego miejsca mogą być organizowane pod warunkiem, że nie są wyrazem przekonania o prawdziwości objawień. (KAI dzisiaj tj. 10/05/2009)

Ode mnie jeszcze dwa słowa komentarza: Objawienie Boże zaspokoi każdy głód człowieka spragnionego prawdy i miłości. Czasem trzeba ludziom przypomnieć, że Bóg objawił się nam jako Miłość. Tylko w tym kontekście objawienia uważam za służebne wobec Tajemnicy Słowa. Żaden inny kontekst ich nie uzasadnia wystarczająco, by powiedzieć, że takie czy owo objawienie miało służyć lepszemu poznaniu Boga. Nie ma Boga poza Miłością.

Zmiany

2009-08-17T18:58:00.001-07:00

Po kilku miesiącach milczenia blogowego dzisiaj postanowiłem skrobnąć to i owo. Od 15 lipca formalnie pracuję w parafii pw. św. Elżbiety w Wyckoff, New Jersey. Parafia jest w miarę jednolita etnicznie - jest amerykańska z zaznaczającą się grupą włoską, ale zamerykanizowaną. Miejsce ciekawe, ładne, zadbane, jeśli chodzi o otoczenie.
Zabudowania parafialne proste, ale bardzo ładne. Wnętrze kościoła sprzyja modlitewnej zadumie, jest bardzo jasne, nic nie przytłacza, ani nie niepokoi.

***

W parafii pracuje trzech kapłanów - ks. prał. Robert Harahan, ks. Jose Helber Victoria i ja. Nie ma, niestety, diakona. Za to jest cały sztab ludzi świeckich biorących odpowiedzialność za funkcjonowanie poszczególnych części parafii i jej kompleksu zabudowań (kościół, plebania, biura parafialne, stary kościół, szkoła, parking, boiska). Po Mszy św. podeszło do mnie parę osób mówiących po polsku, za to prawie każdy wspominał ks. Mirka, który był w Wyckoff parę lat temu.

***

Trzy tygodnie lipca spędziłem w Polsce na urlopie. Byłem z rodziną, z Mamą, Siostrą, Szwagrem i Siostrzenicą. Czas był nieco napięty - nie dałem rady odwiedzić znajomych. Żałuję, ale co zrobić. Pogoda była całkiem niezła, choć trochę niepokoiły nocne burze z miliardami wyładowań. Ale takie są prawa lata.

***

Nieciekawą miałem drogę powrotną. Samolot miał awarię i nawet nie wystartował. Później długie użeranie się z agentami na Okęciu. W końcu o 2 nad ranem hotel. Potem rano wyjazd na lotnisko i szczęśliwy lot do Newarku innym samolotem (SP-LPE - ponoć najbardziej awaryjnym). Nieprzyjemne było twarde lądowanie w Newarku, ale po 9 godzinach tkwienia na fotelu w samolocie - nawet mikroturbulencja urastała do rangi nie wiadomo jakiej katastrofy.
Po krótkiej rozmowie z oficerem imigracyjnym - dostałem wizę i wszedłem do "kraju-raju" cały i zdrów. Na dworze od razu porażająca wilgoć i wszechobecny upał. Dobrze, że w samochodzie bratowej jest dobra klimatyzacja. Od razu poczułem ulgę.

***

W parafii w Wyckoff czuję się dobrze. Jedyny minus to to, że - tak jak choćby dzisiaj - często nie mam szansy odezwać się po polsku. Dla odmiany miałem okazję pogadać po włosku, ale z moim włoskim lepiej będzie, jeśli się schowam. Za chwilę pójdę "mrużyć". Już mnie ścina, a dopiero 10:11 w nocy. Lepiej teraz się zebrać, bo łatwiej rano wstać.

Święta Elżbieto, patronko parafii w Wyckoff, módl się za tą Wspólnotą i za mną, bym dobrze tej wspólnocie służył.

Niszczy ją dzik leśny

2009-03-08T13:11:00.000-07:00

Fajne na tapetkę... Kamerka wysokiej rozdzielczości pokazująca miejsce, w którym ustawione są karmniki dla zwierzyny. Zamiast się "gapić" w "Modę na sukces" lepiej popatrzeć na ten karmniczek.

Kliken Machen.

Sabaton 40:1 - ciekawe...

2009-03-08T13:01:00.000-07:00

Szwedzka (angielskojęzyczna) piosenka o niezapomnianej bitwie pod Wizną, o Raginisie, o polskich Termopilach...

Gabomania

2009-03-08T03:15:00.000-07:00

Dzisiaj Monika przysłała link do filmu z ich występu w TVN. Miło zobaczyć starych znajomych. No i mały Alex - właśnie się o jego istnieniu dowiedziałem... Znałem dotąd tylko Monikę, Dieudonne i Filipa. Zresztą - zobaczą sami... KLIKEN MACHEN

Zimowy zastój? Nic z tego.

2009-01-26T15:29:00.001-08:00

Zima zaatakowała wschodnie wybrzeże USA bardzo mocno. Ludzie mówią, że od przynajmniej 10 lat nie było tyle mrozu i śniegu. No i oczywiście w TV spekulują, że chyba zamiast globalnego ocieplenia - jest globalne ochłodzenie. A już na pewno - klimat się zmienia. Dzisiaj w radio znowu zapowiedzieli, że będzie padać śnieg - 3 do 6 cali w ciągu paru godzin (7.5-15 cm). Na razie jest po prostu zimno, nie widać, żeby się miało ocieplić.

W Wallington, w naszej Parafii - sporo się wydarzyło. Odjechał od nas do Polski po paru miesiącach Ks. Karol (pozdrawiam!), przeszliśmy Parafię po kolędzie, mieliśmy 40-godzinne nabożeństwo eucharystyczne, były dwie duże imprezy w Audytorium (szkoły polskiej i szkoły parafialnej). W tym tygodniu Krzysztof rozbiera choinki i chyba też szopki (dwie - w kościele i w hallu windy). Już myślimy o Wielkim Poście, Ks. Steven rozważa na temat tegorocznego Grobu Pańskiego...

Co poza tym? Prezydent objął rządy w kraju i od razu w 36 rocznicę wyroku w sprawie Roe vs. Wade (wprowadzenie aborcji) przywrócił opłacanie zabijania dzieci z pieniędzy podatników (prez. Clinton to wprowadził, Bush wycofał a Obama na nowo wprowadził)... Pojawiły się plotki, że nowy przywódca Stanów Zjedn. jest ufoszczakiem (kosmitą), bo w czasie zaprzysiężenia rzekomo latał nad National Mall'em jakiś niezidentyfikowany obiekt latający (w skrócie U.F.O.)...

W dniu, w którym na rzece Hudson wodował samolot US Airways (na marginesie powiem, że kiedyś też leciałem tymi liniami z Newarku przez Charlotte do Gwatemali) - byłem na szarfowaniu nowego Wielkiego Marszałka Parady Pułaskiego. Został nim Curtis Sliwa w Nowego Jorku - charyzmatyczny redaktor i spiker radiowy, założyciel "Guardian Angels" - organizacji ochotniczej, która wybitnie wpłynęła na spadek przestępczości w Nowym Jorku. Pojechałem tam z Darkiem i Elą (pozdrawiam!). Uroczystość miała miejsce w polskim Konsulacie na Manhattanie. Było pięknie, wzruszająco i ciekawie, bo wiele mądrych i ważnych słów zostało wypowiedzianych wobec zebranego zgromadzenia gości i delegatów.

Styczeń jest ciekawym miesiącem z wielu powodów. Teraz właśnie najlepiej można poznać parafię i parafian (przynajmniej niektórych: w końcu tłum wychodzący z kościoła przestaje być wielobarwną masą ludzi a staje się konkretnymi znajomymi osobami).Poza tym w styczniu dobrze jest zrobić postanowienia i w styczniu też człowiek zaczyna myśleć o... lecie.

Jeśli Bóg zechce - w tym roku może być jeszcze piękniej. Jeszcze ciekawiej. Zeszły rok nie był najsympatyczniejszy dla mnie (choroba i utrata Tatusia). Choć ani sekundy z zeszłego roku nie żałuję i, mówiąc szczerze, uważam tamten rok za piękny, bogaty w doświadczenia. To tyle na dzisiaj. Na razie ;)

ŚWIADECTWO CUDÓW

2009-01-10T20:11:00.001-08:00

„Wasza obecność, tak tłumna i żywa, jest świadectwem cudów, jakich Bóg dokonał w ostatnich czterech dziesięcioleciach – mówił Benedykt XVI podczas wieczornego spotkania ze wspólnotami neokatechumenalnymi. – Wskazuje też na zaangażowanie, z jakim zamierzacie iść dalej rozpoczętą droga. Jest to droga wiernego podążania za Chrystusem i odważnego świadectwa Ewangelii, nie tylko tu w Rzymie, ale wszędzie, gdzie Opatrzność was zaprowadzi.

Jest to droga posłusznego przyjmowania wskazań pasterzy Kościoła i jedności ze wszystkimi innymi składnikami Ludu Bożego. Chcecie to czynić, w pełni świadomi, że pomoc ludziom naszych czasów w spotkaniu Jezusa Chrystusa, Odkupiciela człowieka, to misja całego Kościoła i każdego ochrzczonego. Droga Neokatechumenalna włącza się w tę misję Kościoła jako jedna z wielu dróg wzbudzonych przez Ducha Świętego wraz z Soborem Watykańskim II dla nowej ewangelizacji”.

Papież wskazał na duchowe owoce, jakie daje metoda ewangelizacji stosowana przez wspólnoty neokatechumenalne. Przypomniał, że wielu ludziom, którzy oddalili się od wspólnoty Kościoła i praktyki życia chrześcijańskiego, głoszone Słowo i droga odkrywania na nowo sakramentu chrztu pomogły odzyskać radość wiary i entuzjazm ewangelicznego świadectwa. Niedawne zatwierdzenie przez Papieską Radę ds. Świeckich statutów Drogi Neokatechumenalnej potwierdza uznanie Stolicy Apostolskiej dla tego dzieła.

Wyrażając wdzięczność za posługę ewangelizacji, którą te wspólnoty pełnią w 103 parafiach diecezji rzymskiej, Benedykt XVI zachęcił je do pełnej jedności ze wskazaniami kardynała wikariusza generalnego. Podkreślił potrzebę organicznego włączania Drogi Neokatechumenalnej w duszpasterstwo diecezjalne i współdziałania ze wszystkimi grupami. Rzymskie wspólnoty będą wtedy mogły stać się wzorem dla innych Kościołów lokalnych. Wśród owoców neokatechumenatu Ojciec Święty wymienił też liczne powołania do kapłaństwa i życia konsekrowanego.

Papież udzielił następnie błogosławieństwa 15 z rzymskich wspólnot neokatechumenalnych, które podejmują misję duszpasterskiej pomocy w 11 parafiach na peryferiach Wiecznego Miasta. Ponadto pobłogosławił rodziny udające się w misji na tereny zdechrystianizowane, czy nie znające jeszcze Ewangelii, w Europie i na innych kontynentach.

***

Bazylikę św. Piotra wypełniły wspólnoty neokatechumenalne. Przybyły na spotkanie z Papieżem z okazji 40-lecia obecności Drogi Neokatechumenalnej w Rzymie. Doświadczenie neokatechumenatu narodziło się na początku lat 60. zeszłego wieku w slumsach na peryferiach Madrytu. Ewangelizację ludzi dalekich od Kościoła rozpoczęli tam wówczas w barakach zamieszkiwanych przez Cyganów Kiko Argüello i Carmen Hernández. Przybyli oni w 1968 r. do Rzymu, gdzie 2 listopada w parafii Męczenników Kanadyjskich powstała pierwsza poza granicami Hiszpanii wspólnota. Dziś papieska diecezja jest tą, w której – w skali światowej – Droga Neokatechumenalna rozpowszechniła się najbardziej. Jest tu pół tysiąca wspólnot. To właśnie poczynając od Rzymu, katechiści wędrowni wyruszyli na cały świat, ewangelizując w parafiach. Dziś w 5,5 tys. parafiach na terenie 120 krajów świata jest ok. 20 tys. takich wspólnot.

Zapytany o znaczenie wieloletniej formacji, jaką proponuje w parafiach Droga Neokatechumenalna, jej inicjator, Kiko Argüello stwierdził, że sprawą najważniejszą jest inicjacja chrześcijańska, otwierająca się w parafiach jako droga powrotu dla tych, którzy są dalecy od Kościoła. „Myślimy, że dzisiaj, w obliczu wszystkiego, co wiąże się z sekularyzacją, i wobec globalnych przemian świata bardzo istotne jest pomóc chrześcijanom w parafiach, by ich wiara była bardziej dojrzała – powiedział Radiu Watykańskiemu Kiko Argüello. – Ma to, jak sądzę, ogromne znaczenie dla Kościoła”.

Inicjatorzy Drogi prezentują dziś Papieżowi w bazylice watykańskiej pierwszą rzymską wspólnotę neokatechumenalną z parafii Męczenników Kanadyjskich i wszystkie dalsze, które powstały w Wiecznym Mieście przez ostatnich 40 lat. Na spotkaniu z Benedyktem XVI są również ludzie z wielu innych krajów. Ojciec Święty roześle rodziny w misji na tereny całkowicie zdechrystianizowane. Neokatechumenat obecny jest w Polsce od prawie 34 lat.

Hu hu - cha! Przyszła zima zła ;)

2008-12-19T16:40:00.000-08:00

Dzisiaj od rana pada śnieg. Napadało go tyle, ile mówili w prognozie pogody - 6 cali (15.264 cm). Pod wieczór zaczął padać marznący deszcz, więc się zrobiło jeszcze "weselej". Na drogach spokój. Mało samochodów jeździ. Jutro ma być spokojniej, ale na święta zapowiadają śnieg i mróz. Może będzie pięknie.

Adwentowe przygotowania do Świąt

2008-12-18T20:06:00.001-08:00

Właśnie wróciłem z wieczornej spowiedzi w niewielkiej parafii św. Cyryla i Metodego w Boonton, NJ. Przyszło sporo ludzi. W tej parafii dwukrotnie głosiłem rekolekcje wielkopostne (w 2006 i 2008 roku). Parafią zawiaduje niestrudzony Ks. Dr Zbigniew Tyburski. Wyznam, że jechałem dzisiaj do Boonton z radością i ze wzruszeniem - tu wygłosiłem pierwsze na ziemi amerykańskiej rekolekcje. Jadąc nocą po głównej ulicy Boonton łatwo przeoczyć wjazd do kościoła - tak naprawdę jest to "odbijająca w prawo" Hill Street. Spowiadało nas sześciu - czterech Polaków i dwaj Amerykanie pochodzenia irlandzkiego oraz portugalskiego. Na koniec jeszcze tylko wymiana numerów komórek na wypadek przyszłych spowiedzi i ew. rekolekcji, 40-tek - i w drogę do domu.

Było dość późno, w żołądku odczułem ssanie. Po dojechaniu do skrzyżowania dróg 287, 202, 46 i międzystanowej 80 - zjechałem na bułkę do McDonald's. Wybrałem zestaw numer 3 - Quarter Pounder® with Cheese - oczywiście z frytkami i diet-coke. Gdzieś na parkingu spożyłem Boże dary i ruszyłem w dalszą drogę. W radio zapowiadają, że tej nocy zacznie się wielka burza zimowa, która już od jakiegoś czasu atakuje całe Stany...

***

W naszym kościele już właściwie od kilku dobrych dni stoi choinka, w poniedziałek wystawiliśmy kwiaty wokół choinek, podlaliśmy je. Ponad tydzień temu zrobiliśmy we trzech ze Stefanem (wikarym) i Krzyśkiem (kościelnym) szopkę, znieśliśmy z Piotrkiem i Mateuszem figurki do niej. Wszystko już stoi, tylko zabrakło miejsca dla wielbłąda. W międzyczasie ze Stefanem uczepiliśmy lampki do trzech bardzo dużych choinek przy pomniku Jana Pawła II. Potem Stefan z Piotrkiem i Mateuszem uczepili lampki na żywopłotach i mniejszych choinkach. Trzeba przyznać, że łądnie to wszystko wygląda. Ameryka zimą też jest piękna. Właśnie przez te miliony lampek, którymi obczepione są domy i drzewka. Jak porobię parę zdjęć - wrzucę na bloga.

***

W parafii teraz będzie dość sporo spowiedzi - w sobotę przyjadą kapłani goście, którzy pomogą nam przez parę godzin. Ogólnie bardzo się cieszę, że w tym całym świątecznym zabieganiu widać też duchowe potrzeby - by się wyspowiadać, by posłuchać rekolekcji, by jakieś wskazówki uzyskać jak lepiej przeżyć Adwent. Na dzisiaj to tyle. Więcej - jak zrobię zdjęcia.

Kawałki z młodości wywołujące wypieki na twarzy...

2008-12-08T22:03:00.001-08:00

Van Halen - A Hot For Teacher

Foreigner - I Wanna Know What Love Is

Perfect - Autobiografia

Eruption - One Way Ticket

Goombay Dance Band - Sun Of Jamaica

MEGAPRZEBÓJ - Boney M - Gotta Go Home

Tu z Ruskiej TV - Africa Simone - Hafanana

Drupi - Tornero (Volvere) Brrrrr... Co za przeszywające ciarki mam...

Boney'm - By The Rivers of Babylon

Boney'm - Daddy Cool (WOW!!!)

Boney'M - Sunny ;)

Boney'M - Ma Baker

Albert Hammond - It Never Rains in Southern California

Smokie - Livin' Next Door To Alice

Smokie & Suzi Quattro - Stumblin In

Toto - Hold The Line

The Eagles - Hotel California...

Fancy - Flames Of Love

Smokie - Have You Ever Seen The Rain

Opus - Life Is Life

Simply Red - Stars

Haddaway - What Is Love (To trochę naciągane - film widziałem późno - w 2006 r.)

Alphaville - Forever Young

Laura Branigan - Gloria

London Beat - I've Been Thinking About You

Europe - The Final Countdown ;)

Boney'M - Hooray!

Adrianop Celentano - Susanna

Laura Branigan - Self Control

Blondie - Maria

Pointer Sisters - I'm So Excited

OMD - So In Love

Mr Big - Wild World

Paul Simon - You Can Call Me Al

George Baker Selection - Una Paloma Blanca

Moon Ray - Comanchero

Bonnie Tyler - Holding Out For A Hero

Chicago - Hard To Say I'm Sorry

Irene Cara - Flashdance

Israel Kamakawiwo'ole

2008-12-08T12:49:00.001-08:00

Co za beztroska piosenka... Dodatkowo powiem, że czasem gruby nie znaczy bez wrażliwości...

Jesieni nie było, czyli święta tuż tuż

2008-11-16T16:51:00.001-08:00

Od paru dni w wielu stacjach radiowych w USA rządzą już świąteczne klimaty. W miastach są ustawione świąteczne dekoracje. W New Jersey już ścięto choinkę, która ma stanąć na Times Square. Na autostradzie widziałem dzisiaj obczepione świecidełkami wielkie amerykańskie ciężarówki...

Tiaaa... W sklepach pierwsze "mega"promocje. Np w 2 telewizory LCD 46-calowe za jedyne $1999, 42-calowy - $799, 32-calowy - $399... 56-calowy DLP za jedyne $999...

Tanieje większość rzeczy. Dzisiaj benzyna po $1.84 - czyli po 1.45 zł za litr mniej więcej. Na drogi wytoczyły się Hummery, stare krążowniki i inne rakiety typu Corvette, Mustang, Viper.

W TV pierwsze "mikołajki". Pierwsze świąteczne jingle, pierwsze wypełniacze ze śniegiem.

Tylko jakoś w tym całym świątecznym nastroju zapomina się o Gospodarzu świąt. Pewnie gdzieś poszedł wystawy sklepowe oglądać...

Three Little Birds

2008-11-09T21:25:00.001-08:00

Parę słów...

2008-11-09T21:22:00.001-08:00

Właśnie kończy się niedziela - piękny dzień, w którym sporo się wydarzyło. Panu Bogu dziękuję, że mogłem ten dzień przeżyć w zdrowiu i pokoju ducha.

Co innego wczoraj - od rana jakieś problemy, ciągle "pod górkę". Ale - z Bożą pomocą - wszystko jakoś przeszło generalnie bezboleśnie.

Wieczorem posłuchałem "Three Little Birds" Boba Marley'a - nie bardzo wiem, o czym ta piosenka, ale jakoś mi się nawet spodobała muzycznie - prosta, beztroska, taka "chill-out'owa"...

Zmarł mój Tatuś - Marian

2008-09-20T13:38:00.000-07:00

Dzisiaj w nocy zadzwonił do mnie mój brat. Powiedział, że ma smutną wiadomość. Już wiedziałem, o co chodzi. Tatuś zmarł nad ranem w sobotę 20 września. Bardzo mi smutno z tego powodu. Miałem nadzieję, że jak polecę do Polski gdzieś w październiku to się z nim spotkam, porozmawiamy. Leżał od czerwca w szpitalu w Łomży - bardzo cierpiał. Bardzo mi Go brakuje... Przeżył 75 lat, ale życie miał niezwykłe. Od dzieciństwa pracował ciężko na roli w Kolnie. Potem przymusowe wojsko - kompania żołnierzy górników. Potem długie lata ciężkiej pracy jako kierowca. Potem wyjazd na prawie 3 lata do USA. Potem powrót i nieustanne szarpanie się z okolicznościami losu... Wreszcie choroba i rozłąka. W tym życiu się nie zobaczymy. Ale w przyszłym Życiu - wierzę, że jak najbardziej.
Najbardziej brakuje mi Jego pogody ducha, jego uśmiechu, jego niekończących się opowieści z życia, jego muzyki, przy której odpoczywał w sypialni. Bardzo o nas dbał. Starał się zapewnić nam godne życie, by nam niczego nie brakowało. Pamiętam, jak wtedy, gdy bardzo ciężko mi - przyjechał nocą i pocieszał mnie, przywiózł lekarstwa, piecyk do ogrzania celi klasztornej... Pamiętam, jak bardzo ofiarnie czuwał przy Mamie, gdy leżała chora w szpitalu przez wiele tygodni. Pamiętam, jak zabierał nas na wycieczki niedzielne starym Zaporożcem. Był dla nas wszystkim. Najlepszym Ojcem. Wychowywał nas z Mamą na ludzi godnych i prawych. Wierzę, że przez swoje życie przeszedł najlepiej, jak potrafił. Wierzę, że przez cierpienie Pan Bóg przygotował Go do przyjścia do Domu w Niebie. Modlę się za Niego, choć wiem, że jest przy mnie i mnie dalej kocha. Ja Jego też.

WTC - tylko raz w roku...

2008-09-13T19:51:00.000-07:00

Tylko raz na rok władze nowojorskie włączają światła upamiętniające ataki z 11 września. Oczywiście postarałem się być niedaleko i niniejszym wklejam fotkę zrobioną z Jersey City.

Spotkanie "letnich" wikariuszy ;)

2008-09-13T19:37:00.000-07:00

Słowo letni nie odnosi się, bynajmniej, do ich wiary. Po prostu - Archidiecezja przyjmuje na lato jakąś liczbę kapłanów (studentów, misjonarzy itp) do popracowania w różnych parafiach.
No więc ks. Stanley Gomez - szef "Adjunct Priests" - zorganizował takie spotkanie w Kurii. Było nas ośmiu - z Indii, Filipin, Zimbabwe, Kenii, Brazylii i ja - "letni wikariusz" z Polski.
Najpierw zwiedziliśmy część Kurii a potem udaliśmy się na posiłek do kafeterii. Zamówiłem sobie "rasową" kiełbaskę z cebulką, frytki, kanapkę i wziąłem Ginger Ale do popicia. Porozmawialiśmy sobie o tym i o owym.
Następnie zostaliśmy zabrani przed Katedrę, gdzie reporter z "Catholic Advocate" (lokalna, archidziecezjalna gazeta) nas wszystkich obfotografował, po czym udaliśmy się na spotkanie w sali w Kurii.
Ogólnie było sympatycznie - podzieliliśmy się wrażeniami, zwierzeniami i rozstaliśmy. Wszyscy obecni powiedzieli jedno: Kościół amerykański jest ubogacony wieloletnim doświadczeniem w prowadzeniu urozmaiconego życia parafialnego i to naprawdę robi wrażenie. Owszem - robi i to bardzo!

Się dzieje...

2008-09-13T19:31:00.000-07:00

Stadko Zięb

Najpierw napiszę, że zaczął się nowy rok szkolny. Niby nic wielkiego, a jednak w parafii to czas szczególny. Oznacza to ni mniej, nie więcej, jak to, że ruszają wszystkie zajęcia parafialne i okołoparafialne. W tym roku w parafii mam się zajmować:
- Polskim Apostolatem
- Polską Szkołą Sobotnią pw. św. Stanisława Kostki
- Żywym Różańcem
- Franciszkańskim Zakonem Świeckich
- Bractwem Różańca Świętego
- CYO - grupą młodzieżową
- Ministrantami i Ministrantkami
- Polską częścią Biuletynu parafialnego
Jest też parę innych zajęć - pilnowanie, żeby i koty i zięby miały co jeść, czasem podlewam kwiatki, czasem popilnuję telefonów i ogólnie pojawiają się spontanicznie inne zajęcia. Ogólnie - się dzieje.

Czarna Madonna Haitańska

2008-08-26T08:46:00.000-07:00

W ostatnią niedzielę pojechaliśmy z grupą Parafian na pielgrzymkę do Amerykańskiej Częstochowy (Doylestown, PA). Pogoda była całkiem, całkiem, choć w ciągu dnia nastąpił drastyczny wzrost wilgotności powietrza. Na miejsce dotarliśmy przed 10 rano. Dosłownie parę minut przed rozpoczęciem polskiej Mszy św., na którą część z nas pospieszyło do dolnego kościoła. Wiedząc, że będę koncelebrował Mszę św. o 12:30 - poszedłem spokojnie do kościoła górnego, by się pomodlić, odmówić różaniec i zwyczajnie poczekać.

W kościele zauważyłem dobrze znany mi z Afryki widok - wiele czarnoskórych pań ubranych wybitnie nie po amerykańsku - wchodziło i wychodziło ze świątyni. Te, które siedziały w ławkach - spontanicznie wznosiły swoje ręce w geście modlitwy. Dość blisko mnie przysiadła się całkiem spora grupa kobiet - zaczęły ze sobą półgłosem rozmawiać. Mówiły po francusko-podobnemu. Po kilku minutach ich intensywnej konwersacji padło słowo "Port Au Prince" oraz jakaś odmiana słowa "Haiti"

Myślałem, że weszły jakoś "przypadkiem". Gdy przed 12 wyszedłem z kościoła - nie mogłem wprost uwierzyć - wśród względnie niewielu Polaków kręciły się tłumy (sic!) Murzynek i Murzynów, ale o jakichś dziwnych rysach... Takich ni to afrykańskich, ni karaibskich, ni... polskich. Wszyscy oczywiście rozmawiali po kreolsku. Nie mieli z sobą księdza, za to przyjechali wieloma autokarami zarejestrowanych na Florydzie.

Przyszła pora rozpoczęcia Mszy św. - wyszliśmy z zakrystii i przechodząc wokół świątyni już czarnoskórej gawiedzi nie zauważyłem. Bo zniknęli... byli w kościele! Tłum całkiem spory. Modliliśmy się po polsku, Polskie zaśpiewy w "Czarnej Madonnie", w "Z dawna Polski" wyraźnie działały na mnie, jak balsam kojący pewne emocje.

Po Mszy św. zapytałem kogoś, czy wie, o co chodzi. A on (ona) na to: "To ludzie z Haiti. Potomkowie polskich żołnierzy z 1802 r. Czują się po części Polakami. Pielgrzymują do swojej polskiej i zarazem czarnej - Madonny Jasnogórskiej..."

Było też mnóstwo Afroamerykanów z Harlemu, Bronxu, Brooklynu, Newarku, z Monroe. Byli nawet z dalekiej Florydy i Luizjany.

Ponoć z roku na rok coraz mniej Polaków jeździ do Doylestown na Święto MB Częstochowskiej. W tym roku przyjechali jeszcze polscy Harleyowcy z Chicago z ks. Jackiem. Jechali 2 dni.

Simon's Cat

2008-08-01T05:45:00.001-07:00

Oto co znaczy mieć koci spryt...

Święte Miasto Wallington

2008-07-21T19:58:00.000-07:00

Dzisiaj też napiszę coś o mieście, w którym przyszło mi teraz mieszkać.

Wg Wikipedii:
Wallington - niewielkie miasto w stanie New Jersey, w Stanach Zjednoczonych. Liczy 11,6 tys. mieszkańców (2000), z czego około 70-80% stanowi ludność pochodzenia polskiego. [W mieście jest polska parafia pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa - parafia jest terytorialna (obejmuje całe miasto Wallington) oraz personalna (należą do niej Polacy mieszkający w Wallington i okolicznych miasteczkach). Jej proboszczem jest od 1998 Ks. Kanonik Feliks R. Marciniak.] [W mieście działa wiele polskich instytucji, tutaj jest wydawany popularny w New Jersey 2Tygodnik Polinijny, są polskie sklepy, zakłady usługowe. Dzisiaj większość ludności polskiego pochodzenia jest zamerykanizowana, ale przyznaje się do polskich korzeni i kultywuje polskie tradycje. Uczestniczy też w inicjatywach popularyzujących polskość, jak Parada Pułaskiego, lokalne parady, wystawy, imprezy.]

***

Miasteczko właściwie wtapia się w aglomerację podnowojorsko-podnewarską. Graniczy z: Carlstadt, East Rutherford, Lodi, Garfield i Passaic (za rzeką Passaic). To dość niewielki, ale prężny ośrodek polonijny. Oprócz kościoła, w którym pracuję (www.mostsacredheart.org) jest też zbór prezbiterianów oraz kościół polskokatolicki. Jest straż, własna policja, poczta, przychodnia, piekarnia, solarium i parę agencji polskich (bilety lotnicze, sprawy bankowe, prawne, paczki, przesyłki). Jest parę firm (np. Bogush - firma hydrauliczna), dwa domy pogrzebowe (Kamienski i Wozniak), cztery stacje benzynowe. Są trzy główne ulice (Paterson, Locust i Main) i cały szereg przecznic.

***

W parafii współpracuję z: Ks. Proboszczem Feliksem, Ks. Wikariuszem Steven'em, Diakonem - p. Wiktorem, Siostrami Felicjankami, Siostrą szkolną Notre Dame, licznymi Osobami Świeckimi zaangażowanymi w życie parafii. Przy parafii jest spora szkoła Najśw. Serca Pana Jezusa i Polska Szkoła Św. Stanisława Kostki. Działają Rycerze Kolubma, Komitet Parady Pułaskiego, Bractwa Różańcowe (polskie i amerykańskie), grupa młodzieżowa CYO, Franciszkański Zakon Świeckich, Ministranci (dorośli i dzieci). Codziennie są 3 Msze Św., w niedziele - łącznie - 8. Jeżdżę do Domu Seniora Belmont w Garfield. W każdy I piątek odwiedzamy chorych z Sakramentami. Są pogrzeby, jubileusze, śluby i chrzty. Jest katecheza i przygotowanie do sakramentów. Po prostu - życie parafialne. Oczywiście - dla ciekawskich - posługuję też w jęz. angielskim ;) Mówię nawet angielskie kazania ;) BEZ KARTKI!!!

Jakie są różnice w porównaniu z Polską?

duże zaangażowanie osób świeckich - nawet bardzo duże
wszystko musi być przećwiczone, "przepróbowane", dopięte na ostatni guzik
zwraca się uwagę na znaki, symbole - wszystkie gesty i znaki w Liturgii wykonuje się wyraźnie, wymownie
pożegnanie po Mszy św. - cała ekipa duszpasterska (kapłani i diakon) wychodzi pożegnać wiernych przy wyjściu z kościoła i, by zamienić parę słów
przynależność do parafii wiąże się ze zobowiązaniami - np. kopertkami - podpisanymi - składa się do nich coniedzielne ofiary

Teraz w naszym kościele trwa remont. Jest malowane wnętrze, będą wymieniane żyrandole i ławki. Kościół - zbudowany w latach 40-tych w stylu Art-Deco - nabierze nowego wyrazu, przez co stanie się jeszcze piękniejszy. Kosztuje to sporo pracy - zwłaszcza Ks. Steven angażuje się jako wikariusz i uzdolniony ekonom. Bez przerwy widać, że zbiórki ofiar na remont idą na konkretny cel.

Parafia w Wallington - to piękne miejsce, piękna rzeczywistość. Dziękuję Panu Bogu za to, że mogę tu pracować. A przez to - doznawać wielu łask - zwłaszcza nawrócenia i rozmiłowania się w kapłaństwie.

Oto Ameryka

2008-07-21T18:49:00.001-07:00

Po 7 tygodniach pobytu w USA nasuwa się mi na myśl parę spostrzeżeń. Oto i one:

***

Ameryka to piękny kraj... Tymczasem należy to jakoś uściślić. Składa się z 50 stanów i Dystryktu Federalnego. Te Stany to tak naprawdę oddzielne "państwa" kierujące się swoim własnym prawodawstwem. Na przykład prawo jazdy - trzeba wyrobić nowe po przeprowadzeniu się na stałe do innego stanu. Są różne przepisy drogowe, różne kodeksy karne, różne podatki, różne zwyczaje... W jednym ze stanów nie można prowadzić samochodu nago w tunelu ;) A poza tym:

W Missouri kobiety nie mogą nosić kapeluszy, które mogłyby przerazić dzieci, osoby wrażliwe i zwierzęta.
W stanie Alabama zabroniona jest gra w domino w niedziele.
W miejscowości Fairbanks (Alaska) nie wolno częstować myszy wódką.
Dziewczęta z Oregonu, które maja poniżej 18 lat, nie mogą pić kawy w miejscach publicznych po godzinie 19:00.
W Arkansas mężczyzna ma prawo bić swoja konkubinie pod warunkiem, ze nie robi to częściej niż raz w tygodniu.
W Los Angeles mąż ma prawo bić żonę pasem, o ile szerokość pasa nie przekracza 3,6 cm No chyba, ze małżonka zgodzi się na ustępstwa.
Na Alasce nie wolno budzić niedźwiedzi ze snu zimowego w celu zrobienia im fotografii.
W San Francisco karalne jest mycie samochodów zużytą bielizna.
W Seattle młodym panienkom zakazano siadać na kolanach swoich sympatii w publicznych środkach lokomocji. Złamanie tego zakazu kara wiezienia do pół roku.
W Provo (Utah) obowiązuje przepis zabraniający wychodzenia psom z domu po godzinie 19:00.
W Cleveland (Ohio) prawo zakazuje kobietom nosić obuwie ze skory, by mężczyźni nie oglądali ich nóg odbijających się w wypastowanych butach.
W miejscowości Tuscon (Arizona) nie wolno kobietom nosić spodni. Mężczyznom nie wolno nosić szelek w Nogalcs (Arizona), a obcisłych spodni w Delaware (Connecticut).
Podrywanie kobiety na ulicy w Little Rock (Arkansas) grozi miesiącem wiezienia.
W Maine zabronione jest słuchanie w niedziela radiowych audycji rozrywkowych.
W Wirginii rytuały kościelne traktowane są z niezwykłą powaga. Jeśli ktoś zostanie przyłapany podczas mszy np na żuciu gumy, zostaje niezwłocznie zelżony przez wynajętych do tego celów pomocników pastora.
W Kalifornii ludziom bez uprawnień myśliwskich zabronione jest stawianie pułapek na myszy.
W miejscowości East Lake w Ohio obowiązuje zakaz kopania zwierząt. Kara za kopniecie np psa to grzywna 25 dolarów i 10 dni wiezienia.
W Teksasie obowiązuje zakaz uprawiania seksu w samochodach. Policjant, który nakryje parę na gorącym uczynku, zanim zbliży się do “miejsca przestępstwa” ma obowiązek trzykrotnie nacisnąć klakson w radiowozie i odczekać dwie minuty.
W Logan Country (Colorado) karze się wiezieniem za pocałowanie śpiącej kobiety. A w Hariford (Connecticut) zabronione jest całowanie zony w niedziele.
43. Na Florydzie niezamężne kobiety pójdą do wiezienia, jeśli będą skakać na spadochronie w niedziele.
W miejscowości Saratosa (Floryda) zakazane jest śpiewanie w slipkach.
W stanie Illinois kategorycznie zabronione jest wchodzenie do gmachu opery z pluszowym misiem.
W Cuernee (Illinois) kobieta ważąca ponad 100 kg nie ma prawa jeździć konno w podkoszulku.
W stanie Indiana małpom nie wolno palić papierosów.
W mieście Gary (Indiana) obowiązuje zakaz chodzenia do teatru przed godzina szesnasta po zjedzeniu czosnku.
W mieście Wichita (Kansas) pobicie teściowej nie może być powodem rozwodu.
Na Alasce prawo zabrania rozmawiania z niedźwiedziem.
W stanie Kentucky poślubienie po raz czwarty tej samej osoby grozi wiezieniem.
W Waterville (Maine) zakazane jest publiczne wycieranie nosa.
W Oklahomie obowiązuje zakaz rzucania czarów na nauczycieli przez uczniów.
Psy z New Jersey (tutaj właśnie mieszkam!) nie mogą szczekać od 8 wieczorem do 8 rano.
Prawo amerykańskie zabrania czynić wybory prezydenckie przedmiotem zakładów bukmacherskich. Amerykanie przez Internet robią zakłady w Europie.
W waszyngtońskim metrze obowiązuje zakaz jedzenia i picia.
W stanie Minnesota kobieta, która przebierze się za świętego Mikołaja może trafić do wiezienia na 30 dni.
W Haletrophe (Maryland) podlega sankcji prawnej publiczne całowanie się dłużej niż przez sekundę.

Traktujcie to z przymrużeniem oka. Absurdy prawne wyrzuciły mi "Google". Być może część to rzeczy prawdziwe. W każdym razie - demokracja amerykańska zna prawdopodobnie jeszcze ciekawsze przypadki ;)

***

W jednym z poprzednich postów pisałem o jeździe samochodem w Anglii i Walii. Teraz przyszła kolej na Amerykę. Otóż pewne rzeczy bardzo rzucają się w oczy (czasem - w uszy).

Znaki drogowe - zdecydowanie odmienne, niż w Europie. Wiele z nich - to teksty, które trzeba odczytać i odpowiednio zinterpretować. Ergo - trzeba znać podstawy języka angielskiego i to w wydaniu amerykańskim. Na drodze oczywiście panują też niepisane zasady. Nie wiem, czemu, ale na niektórych autostradach (np. New Jersey Turnpike - 95 albo Garden State Parkway, albo 80-tce, albo nawet na 21-ce) większość kierowców jedzie GRUBO powyżej dozwolonych 55 czy 65 mil na godzinę. Raz sprawdziłem - włączyłem się na lewy pas - wszyscy jechali ponad 85 mil na godzinę (140 km/h) zamiast dozwolonych 65 (106 km/h) - wyczaiłem gdzieś w tym pędzącym tłumie radiowóz (policja stanowa - State Police - State Trooper) - który jechał równo z wszystkimi przepisowe... 85 mil na godzinę ;) Widziałem parę pościgów - np. na autostradzie 21 ktoś spowodował wypadek na pasie w przeciwnym kierunku - uzbrojony po zęby "trooper" puścił się w pościg za domniemanym sprawcą z wielką prędkością, wielkim hałasem sygnałów i jeszcze większym bulgotem 8 cylindrów spod maski.

Po lewej - State Trooper z New Jersey

Na drodze spotkałem sporo chamstwa, wrzasków zza opuszczonej szyby, gróźb i wymachiwań dłonią z wyprostowanym środkowym palcem. Póki co - nie wystawiłem cierpliwości miejscowych na próbę ;)

***

Ceny, opłaty - ciekawe - np. abonament telefoniczny w T-Mobile USA - za 1000 minut miesięcznie trzeba zapłacić... $50.89. Owszem - z puli minut schodzą również te z rozmów przychodzących. Nadmienię, że za abonament dla iPhone trzeba w AT&T zapłacić coś około $90.

Paliwo - w czasie mojego pobytu za galona (3.8 litra) płaciło się w New Jersey nawet 4 dolary (w Californi - prawie 5 dolarów). Dzisiaj pierwszy dzień obniżek - na stacji w Wallington - dumnie lśniła nowa cena - 3.77 dolara (w przeliczeniu - ok. 2 zł za litr - drogo?)

Galon mleka - kosztuje niecałe 3 dolary. Kawa - 1.5 dolara. Ceny z lokalnego sklepiku. Ciekawostka - Ptasie Mleczko Wedlowskie jest w Wallington po $2.69 (6 zł!!! - w Polsce - co najmniej 2 razy tyle). Kilo kabanosów (w masarni w Passaic) - wychodzi po 7 dolarów - 14 zł. Nie mówię o komputerach - porządny laptop na Core2Duo można kupić w przeliczeniu za 1200 zł. Apple Mac - konkretnie - iMac - 2500 zł. Dlatego tak wiele osób z Europy leci do USA na zakupy.

***

W czym Ameryka może się podobać? Póki co - trudno mi to wskazać. Podejrzewam, że to kraj z możliwościami DLA KAŻDEGO. Każdy ma szansę poczuć się tutaj dobrze. Wraz z imigrantami przybyły do nowego świata wszelkie etniczne specjały, włącznie z moją ulubioną banią białoruską (może ściślej - ruską). Owszem - dla spracowanego człowieka nie ma to największego znaczenia, tym niemniej - tygiel kulturowy w New Jersey i Nowym Jorku pozwala każdemu czuć się w miarę dobrze, pozytywnie.

Niesamowite słownictwo

2008-07-03T19:23:00.000-07:00

W darmowym tygodniku "Twój Plus" ukazującym się dla NY i NJ - znalazłem ciekawy słownik wyrażeń używanych przez Polaków w USA. Oto cały tekst...

SUPLAJSY - zaopatrzenie, materiały
SZYBKI MEJKAP - szybki makijaż
TO SKOMUNIKUJEMY SIĘ - skontaktujemy się
APOJTMENT - wizyta, spotkanie
ZCZEKOWAŁ - sprawdził coś
FARBA W KENIE, KENY - farba w puszce, puszki
FAJLOWAĆ - układać akta, np. w biurze
KŁAŚĆ 2 KOŁTY - malować coś 2 razy
OFISMENKI - kobiety pracujące w biurze
REPORTY - wyniki nauki w szkole za 1 semestr
KAR, KARA - samochód
HAJLAJC - pasemka na włosach
WAKIUMOWAĆ, WAKIUM - odkurzać, odkurzacz
BIĆ SZINGLE, BEJZBORD, KRALMOLDING - bić dachówkę, listwy zakończeniowe, zdobiące
KŁAŚĆ GRAŁT - układać fugę
BAKSA Z FIUZAMI - skrzynka z bezpiecznikami
PRZYJECHAŁĘM W NAJTI FORTYM - przyjechałem w dziewięćdziesiątym czwartym
FIKSOWAĆ - naprawiać coś
EKSPRES LAJNA - pas szybkiego ruchu na autostradzie
TRANSMISJA - skrzynia biegów (automatyczna)
CIPNY - tani, słabej jakości
FENA - wiatrak, wentylator
ERKONDYSZYN - klimatyzacja
MIELIŚCIE DOBRY CZAS? MIELIŚCIE FAN? - jak się bawiliście?
GRADUACJA - uroczyste zakończenie szkoły podstawowej, średniej (używane przez Polaków w formie – mam graduację - czyli zostałem zaproszony na imprezę z tej okazji)
STRYPA, STRYPOWAĆ FLORY - czyścić podłogi specjalnym płynem
BEJBI SZAŁER - impreza przed narodzeniem dziecka, gdzie zaproszone osoby dają prezenty rodzicom dziecka
ŁAKSOWAĆ FLORY - woskować podłogę
MIESZKAM NA NORCIE - mieszkam w północnej części miasta
O MAJ GASZ, O SIUT, O MAJ GAD, SIET, DA CYT - najczęściej używane słowa przez Polaków, kompletnie nie znających angielskiego
JESTEM Z SAŁTU - jestem z południowej części miasta
POSLAJSOWAĆ - pociąć na kawałki
SYRIO - płatki na śniadanie
STOISZ W LAJNIE - czy stoisz w kolejce do kasy (usłyszane w polskim sklepie)
MOSKITY - komary
BYŁAM NA KRUZIE - byłam na wycieczce statkiem
BAMPER - zderzak
MESYDŻ - wiadomość telefoniczna
TAJŁO - akt własności samochodu
POCZYŚCIĆ Z DASTU - wyczyścić z kurzu
KAKROCIE - karaluchy
MIAŁ 5 BAJPASÓW - miał zabiegi poprawiające krążenie krwi
DZIANKFUDY - szybkie jedzenie na mieście typu McDonalds, BurgerKing
KAŁCZ - kanapa
NA SEJLU - na wyprzedaży
SZAŁER - prysznic
BAKSA - pudełko
NA BOŁTA - na łódkę
HOUZ – wąż do podlewania
DZIONK - stary, psujący się sam
KALIDŻ - uczelnia
NA GARAŻ SEJLU - kupiłem na sprzedaży garażowej
BEJSMENT - piwnica, suterena zamieszkana przez imigrantów)
MAKROŁEJF- kuchenka mikrofalowa
ODKURZYĆ KARPET – odkurzyć dywan
DRESING - sos do sałatek
ZAPŁACIĆ RENT - płacić czynsz
BAKET- wiadro, kubeł
GARBEĆ - śmieci
ZA FRI - bezpłatnie
JEŚĆ KEJKA - jeść ciasto, tort
RUMEJT, RUMEJTKA -współkator(ka)
TRAFIK - korek samochodowy
JESTEM NA RUMINGU - jestem poza moją strefa telefoniczna
TYKIET - mandat
NA KORNERZE - na rogu
TYKIET ZA SPID - mandat za szybkość
BILE - rachunki (za gaz, prąd, telefon)
PLEJSY - miejsce do sprzątania
KLINOWAĆ FLORY - zmywać, czyścić podłogę
OFISY - biura do sprzątania
PECIOWAĆ - (ang. patch - najczęściej łatanie dziur w ścianach specjalnym materiałem, popularne wśród kontraktorów )
SZAT - 50 lub 100 gram alkoholu
GRAINDOWAĆ - (ang. grind - szlifować coś, trzeć coś)
PIKCZERY, PIKCZURY - zdjęcia, fotki
SENDOWAĆ - (od ang. sand paper czyli równanie powierzchni zazwyczaj papierem ściernym)
IDĘ ROBIĆ TAKSY - idę rozliczać podatki
DRAJŁO - (ang. drywall) ścianka z gipsu używana na budowie
SEKIURITA - ochroniarz
BIURO REALNOŚCIOWE - biuro handlu nieruchomościami
BOJFREND - chłopak
SZAPA - fabryka, zakład pracy
IDZIEMY NA BARBIKIU - idziemy na grilla
KŁODRA- 25 centówka
IDZIEMY NAD LEJK - idziemy nad jezioro
DŹIUEL- sklep spożywczy JEWEL
SPŁACAĆ MORGEĆ - spłacać pożyczkę (zazwyczaj za nieruchomość)
KEJMARK- sklep K-MART
LOJER - adwokat
SZAPING - robienie zakupów
BEIBISITERKA - opiekunka do dzieci
DZIONKARNIA - sklep z używaną odzieżą
ZŁAPAŁ MNIE KAP - zatrzymał mnie policjant
INSIURA - ubezpieczenie
JESTEM NA LEJOFIE - zostałem zwolniony, jestem na zasiłku dla bezrobotnych
PLEJTY - samochodowe tablice rejestracyjne
JESTEM BIZY - jestem zajęty
STYKIERY - miejskie naklejki na szybę i rejestracje w aucie
OGLADAM NIUSY - oglądam wiadomości, dziennik
KRYSTMUS – święta Bożego Narodzenia
BEKON - boczek
NO TO BAJ - zakończenie przez Polaków rozmowy telefonicznej
KASETOWALNIA - wypożyczalnia kaset video
PARDY - impreza, przyjęcie
ERBEKI - poduszki powietrzne
KRISTMUS PARDY - impreza przed świętami Narodzenia
BADROWAĆ - przeszkadzać
TURKI DEJ - Święto Dziękczynienia
LOKACJA - lokalizacja, adres
DOSTAŁEM TURKA W SZAPIE - dostałem mrożonego indyka w zakładzie pracy (popularny zwyczaj w wielu zakładach amerykańskich)
BANKRUCJA - bankructwo
NA JARDZIE - miejsce za domem
HAJŁEJ - autostrada
NA PORCHU - na werandzie
JAKAŚ SODA? JAKIŚ DZIUS? - pytanie kelnerki w polskiej restauracji, co podać do picia - jakaś cola? jakiś sok?
AJDI - dowód tożsamości
ORDEROWAĆ - zamawiać coś
KTO NIE OTRZYMUJE? - czym mogę służyć?
POCZARDCZOWAĆ- płacić za cos
BUM - żul, bezdomny
MAM JUTRO KORT - będe jutro w sądzie
TUBAJFOR - deska 2x4

Funky Friars

2008-07-03T19:20:00.000-07:00

Fr Mariusz CFR

2008-07-03T19:17:00.001-07:00

Jakiś czas temu poznałem Franciszkanina Odnowy z Newarku - Br. Mariusza Koch CFR. Po krótkiej rozmowie, przedstawieniu się itd. - powiedział, że ma w rodzinie ludzi o moim nazwisku. Ale pochodzą z Golubia Dobrzynia. Ciekawe...

Spotkanie po latach

2008-06-03T14:27:00.001-07:00

W sobotę 31 maja spotkaliśmy się po 15 latach od matury. Wybraliśmy Kolno, niedaleko Liceum. Zebrało się nas całkiem sporo. Miło było powspominać stare czasy. Impreza była naprawdę niesamowita. Nie będę się rozpisywał, bo i po co. Kto był, ten wie jak było i na pewno tego nie żałował.

Nowojorskie seminarium przeżywa oblężenie

2008-04-29T07:12:00.000-07:00

Masowe zainteresowanie młodych mężczyzn wstąpieniem do seminarium św. Józefa w Nowym Jorku spowodowała niedawna wizyta Benedykta XVI w USA. Ojciec Święty w gmachu tej uczelni spotkał się 19 kwietnia br. z alumnami i przedstawicielami młodzieży.

Do czasu wizyty Benedykta XVI seminarium św. Józefa w Nowym Jorku po raz pierwszy od 108 lat znalazło się w takiej sytuacji, że na nowy rok akademicki nie zgłosił się żaden kandydat do stanu kapłańskiego. Zaraz po zakończeniu papieskiej pielgrzymki karta się odwróciła i seminarium obecnie przeżywa oblężenie. - Można to nazwać pozytywnym tsunami - powiedział w rozmowie z "New York Daily News" o. Luke Sweeney, odpowiedzialny za powołania kapłańskie w archidiecezji. Wyznał, że od tygodnia dziesiątki młodych mężczyzn pytają się o warunki przyjęcia do seminarium. Ojciec Sweeney ponadto otrzymuje dziennie wiele maili, na które nie jest w stanie na bieżąco odpowiadać. - Sytuacja jest niewyobrażalna - stwierdził zakonnik.
Przez ostatnie lata seminarium stało na skraju upadku. Do stanu kapłańskiego przygotowuje się obecnie jedynie 23 kleryków na wszystkich latach, a liczba księży w archidiecezji w ostatnich 40 latach zmniejszyła się o połowę i wynosi 648. - Przed papieską pielgrzymką nikt nie interesował się studiami w seminarium, a teraz wszystko się zmieniło. Mieliśmy taką nadzieję, że Papież przekona wielu, aby rozważyli swoje ewentualne powołanie do stanu kapłańskiego. Teraz widać, iż faktycznie tego dokonał - powiedział o. Sweeney.
SJ, KAI, Nasz Dziennik

Po Liturgii Wielkiego Czwartku (Wallington)

2008-03-20T19:21:00.001-07:00

Kościół w Wallington, NJ, 127 Paterson Ave/27 Dankhoff Ave

Kopuła wewnątrz Bożego Grobu / "Ciemnicy"

Wewnątrz Bożego Grobu / "Ciemnicy"

Adoracja Wielkoczwartkowa

Boży Grób / "Ciemnica"

Matka Boża Bolesna

Puste Tabernakulum

Po Ostatniej Wieczerzy

Oleje przywiezione z Archikatedry w Newark
uroczyście wniesiono w procesji

Wokół opustoszałego ołtarza

Informacje na temat parafii, galerie zdjęć i biuletyn - na stronie: www.mostsacredheart.org

Wielkanoc 2008

2008-03-20T10:27:00.001-07:00

Msza Krzyżma w Newarku

2008-03-20T10:20:00.000-07:00

W ostatni poniedziałek uczestniczyłem w Mszy Krzyżma w Bazylice Archikatedralnej w Newark, NJ. Piękno liturgii, piękno śpiewu, mnogość księży i diakonów, różnorakość braci i sióstr z różnych zgromadzeń zakonnych oraz wielka liczba wiernych świeckich - to wszystko zrobiło na mnie wielkie wrażenie. Celebracja w jedności z Kościołem lokalnym uświadomiła mi, jak bardzo różne są realia kościelne w tym wielkim kraju. Sąsiednie diecezje już nie są tak bogate w powołania.

Niedawno rozmawiałem z księdzem o jego koledze z diecezji Crookston w Minnesocie. Diecezje w "interiorze" to prawdziwe tereny misyjne - choć oficjalnie nie są za takie uznawane - to jednak rozproszenie parafii obsługiwanych przez garstkę kapłanów stanowią poważne wyzwanie dla Kościoła.

Za chwilę rozpoczniemy wielkoczwartkowy obiad kapłański w gronie zaprzyjaźnionych księży. Wieczorem rozpoczniemy Triduum. Święta zbliżają się w całej intensywności doznań estetycznych i duchowych. Po raz drugi przeżyję je na ziemi amerykańskiej.

Pozdrawiam czytelników mojego bloga i życzę błogosławieństwa Bożego i paschalnej radości.

Love It or Leave It!

2008-03-13T10:00:00.000-07:00

Na lotnisku w Newark (EWR - Newark Liberty International Airport) jest taki właśnie napis na jednej ze ściennych reklam. Ameryka - kochaj albo rzuć! Przybyłem tu na parę tygodni, aby posłużyć Polonii amerykańskiej - głoszę cztery serie rekolekcji w różnych parafiach.

***

Jestem w stanie New Jersey, mieszkam blisko (w miarę) Manhattanu, który widać choćby teraz z "mojego"okna. Pogoda jest piękna, przejrzystość powietrza wzorowa.
Wczoraj wieczorem na niebie widać było jednocześnie do 20 samolotów podchodzących od południa do lotniska w Newark. Bardzo powoli podchodziły na pas 4L i 4R. Niektóre leniwe, inne jakby się spieszyły. Prawdopodobnie pełne pasażerów - ludzi, których serca biły mocniej, gdy przez okno widzieli wieżowiec Prudential - tak charakterystyczny dla Newark. Patrząc w prawe okno widzieli zapewne w oddali Manhattan.

***

Spotkałem Polonię starą, styraną, zmęczoną użeraniem się z bossami-kontraktorami, z podatkami i z rosnącymi cenami benzyny. Przy wyjściu z kościołów podawali mi swoje spracowane, twarde jak kamień dłonie. W oczach - frustracja ale i radość. Radość z wielu nieznanych mi powodów. Wrażenie jak najbardziej wyjątkowe, by nie powiedzieć - mocne.

***

W ostatnią niedzielę kończyłem nabożeństwo czterdziestogodzinne. Proboszcz powiedział mi, bym mówił krótko, by obie homilie (polska i angielska) trwały łącznie do 15 minut. Była to dla mnie spora niespodzianka. Więc się musiałem do tego dodatkowo przygotować.
Na dodatek - proboszcz w zakrystii przed nabożeństwem przedstawił mi gości obecnych m.in. na mojej homilii - Ks. Arcybiskupa, dwóch innych biskupów, paru prałatów, kilku kanoników i powiedział, że będzie do 40 księży. Nogi się pode mną ugięły, ale co miałem robić - powiedziałem swoje, zszedłem z ambony i zanurzyłem się w medytacyjnej ciszy. Po wszystkim była jeszcze procesj eucharystyczna. Chyba nie wypadło najgorzej. Ale wydarzenie wywarło na mnie niesamowite wrażenie.

***

We wtorek byłem u fryzjera w East Brunswick. Człowiek ten jest weteranem z Wietnamu. Wchodząc do jego zakładu w uszach pobrzmiewają rockowe i rockandrollowe rytmy. Oczom ukazuje się niesamowicie klimatyczny obraz - setki zdjęć sław - gwiazd, polityków, wszystkie podpisane - na większości autografy. W skrzynce na gazetki "Hot Rod Enthusiast" oraz "Rolling Stone". Widać, że to fryzjer męski. Strzyże bardzo sprawnie, bardzo szybko i porządnie.
Zakład mieści się na skrzyżowaniu Main Street i Old Bridge Turnpike, tuż przy wiadukcie, którym górą biegnie stanowa "18". Budynek to dawna stacja kolejowa. Niegdyś pijalnia piwa, dzisiaj zakład fryzjerski, w którym zawsze pełno klienteli - od kolegów-weteranów Korei i Wietnamu, poprzez kolegów-weteranów Pustynnej Burzy, Iraku i Afganistanu aż po dzieci kolegów-weteranów.
W przejściu stoi kredensik z płonącą świecą, hełmem żołnierza z Wietnamu. W rogu wciąż "króluje" Elvis. Ze ścian spogląda Sandra Bullock, The Eagles i inni. Człowiek siadający na fotelu podrawia gospodarza i od razu rozpoczyna "gadkę" o silniku do jego Chevy z 1953 roku. Strzyżenie nieco się przeciaga. Siada następny klient i rozmawiają o więzieniu dla kobiet. Siada następny - niewiele mówi po angielsku, więc podsumowują ostatnie wydarzenia pogodowe - obaj mają nadzieję, że zima już nie wróci.
Siadam ja. "Jak strzyżemy?" - pokazuję zdjęcie Orsona Welles'a - mówię - "Byle nie tak!" - Orson na zdjęciu miał długie włosy. Facet się śmieje. "No problem, buddy!". No i zaczynamy gadkę. Pytam - "Kogo najbardziej zapamiętałeś spośród klientów?" - Stu na chwilę zastyga w bezruchu, pociera grzebykiem o jeansy i mówi - "Każdy jest na swój sposób wyjątkowy". Mówi - "Jak gość przychodzi się ostrzyc - myślę czasem, że włosy, które ścinam symbolizują życie - ścinając włosy zbliżam ludzi do śmierci". Mówi, że pamięta ludzi, których ścinał przez lata, starzeli się razem z jego zakładem i zdjęciami na ścianach. Teraz ich już nie ma na tym świecie.

***

Dzisiaj pojadę do Oak Ridge - naszego byłego domu w Morris County, Jefferson Township (powiat Morristown, gmina Jefferson). Dom w górach, nad jeziorem. Niegdyś majątek rodziny Ringling. Dzisiaj jest niemym świadkiem dawnej i obecnej historii. Zrobię zdjęcia, poczekam trochę i pojedziemy jutro do czwartej parafii, w której powiem rekolekcje.
Proszę o modlitwę - rekolekcjonista jest jak sprzątacz, jak szmata (p.-> Bł. Jerzy Matulewicz). Ma tylko sprzątać, poustawiać na nowo bibeloty na komódkach, poukładać rzeczy w szafach i zniknąć. Modlę się, abym był dobrym sprzątaczem.

Się dzieje

2008-02-15T13:30:00.001-08:00

Dawno nic nie pisałem na blogu. Mam sporo do nadrobienia bo i sporo się w międzyczasie działo. Przede wszystkim - już połowa lutego. W naszej wspólnocie parafialnej w Chester zmiany - zaczynamy "polską" Mszę Świętą. Tydzień temu na "pożegnalnej" w kościele St. Werburgh's (Świętej Werburgi - patronki Walii) zgromadziło się jak zwykle kilkadziesiąt osób. Mszę celebrował Br. Andrzej, który spotkał się potem z wiernymi przy wyjściu z kościoła. Msza u nas będzie co niedzielę o godz. 16.30.

***

Na "Naszej Klasie" po wpisaniu w wyszukiwarce słowa kluczowego "Chester" wyskoczyło 667 osób. Nie wszyscy mieszkają w Chester, UK - niektórzy mieszkają w różnych Chester'ach w USA. Do dzisiaj na nowo utworzonym profilu "Polacy w Chester" zapisało się ok. 360 osób. To sporo. Powstało też forum w internecie na którym, mam nadzieję, będzie też wiele się działo. Przyznam szczerze, że obie inicjatywy są "moje" - ale odkąd się ludzie zaczną wypowiadać jedyne co pozostanie to "moderowanie, moderowanie, moderowanie" forum.

***

Robię małe postępy w nauce angielskiego. Nauczyciel w szkole w październiku powiedział nam, że języka nie da się uczyć "coraz bardziej" - tylko przeskakuje się na kolejne poziomy jak na wysokie schody. Nie wiem, na który poziom teraz wskoczyłem, ale zauważyłem, że coraz mniej myślę o słówkach, jak coś powiedzieć, a coraz bardziej - mówię bez zastanawiania się, bez stresu czy użyłem właściwe słowo, czy raczej się pomyliłem.

***

Poza tym coraz bardziej poznaję miasto i okolice. Chester jest pięknym miejscem, ma swój niepowtarzalny klimat. Ma katedrę, zamek, mury, wiele ciekawych domów. Jest kilka parków, kilkanaście kościołów, w tym łącznie 5 katolickich (5 parafii - nasza jest najmniejsza choć jest najbardziej w centrum miasta). Miasto jest stolicą hrabstwa Cheshire. Mieszka tu ok. 70 osób. Część Chester leży właściwie w Walii - może nie administracyjna część - ale jednak - chodzi o Saltney przylegające do Lache. Wiem - nie jest to zbyt jasne, ale jak się spojrzy na mapę - wszystko stanie się jasne.

***

Coraz płynniej idzie mi jazda naszym klasztornym "kropkiem" - starym Fiatem Punto. Przyznam szczerze - że jazda po lewej stronie wchodzi w krew. Do tego stopnia, że gdy byłem w Polsce w styczniu, w pierwszej chwili byłem przerażony: "Co ten Zdzichu robi? Jak on jedzie?" Poczułem się zfrustrowany, gdy dotarło do mnie, że mój współbrat jedzie jak najbardziej prawidłowo prawą stroną i ma prawo wyprzedzać z lewej. Później jeszcze doszło doświadczenie polskich "równych" dróg i szaleńczej jazdy po polskich drogach...

***

Byłem parę razy u polskich księży w diecezji Wrexham w Walii - zupełnie "po sąsiedzku". Do Wrexham jedzie się samochodem jakieś 20 minut, do Rhyl - ok. 40 minut. Byłem też w Holywell, i Flint. Miejsca typowo walijskie, bez szczególnego wyrazu. Księża pracują tam wśród najnowszej Polonii. W Wrexham jest wielotysięczna wspólnota polonijna, wśród której posługuje ks. Mariusz z diec. katowickiej. W Holywell - ks. Feliks z archid. lubelskiej. Pracy mają sporo, ale radością może ich napawać fakt, że mają co robić i mają komu służyć. Życie księdza w Anglii czy w Walii jest bardzo odmienne od tego w Polsce. Tu nie ma 24 godzin katechezy, nie ma tłumów, nie ma wielkich przedsięwzięć. Jest prosta praca z ludźmi, z garstką ludzi, którzy są bardzo wrażliwi, ale też bardzo oddani. Katolicyzm angielski jest bardzo spontaniczny - bardzo! Nie trzeba pytać ani prosić, czy ktoś dzisiaj zaśpiewa, czy ktoś przeczyta. Polacy we Flint i Wrexham widzą to i idą w ślady angielskich braci i sióstr. Wspólnoty polskie organizują się, włączają się w życie parafii, integrują się w modlitwie i w utrzymaniu kościołów. Nie ma mowy o "wynajmowaniu" kościołów od parafii walijskich, jak to było dotąd modelowym wzorcem w pracy wśród Polonii angielskiej. Niedawne słowa Ks. Kardynała Cormac Murphy O'Connor'a z Londynu-Westminster o konieczności integracji Polaków z Kościołem w Anglii akurat w diec. Wrexham jakby nie miały uzasadnienia - tu już następuje integracja, już następuje wymiana charyzmatów, dóbr duchowych i materialnych. I o to chodzi! I chwała Bogu za to!

***

I to na razie tyle - dzieje się jeszcze więcej, ale są to sprawy mniejszej wagi, o których nie warto pisać nawet na blogu, który ponoć wszystko zniesie. Tymczasem pozdrawiam wszystkich i proszę o modlitwę!

ROK 2007 - podsumowanie i dziękczynienie

2007-12-31T17:12:00.000-08:00

Skończył się właśnie rok 2007. Mam za co Panu Bogu dziękować, bo ten rok był jednym z bardziej znaczących w moim życiu. Zacząłem go w podróży - wracałem z Białorusi. Zajechałem po drodze do domu, do Kolna. Tam, wraz z Rodziną, powitałem właśnie nowy rok.

Potem zwykłe sprawy i zaczął się Wielki Post. W Wielkim Poście poszedłem do szpitala na operację, ale musiano ją przełożyć na "po świętach".

Wielkanoc spędziłem w Szczytnie z Siostrami Klaryskami Kapucynkami. Po pięknie przeżytej Liturgii Paschalnej wróciłem do Warszawy. Wkrótce poszedłem na operację.

Miałem ją 13 kwietnia, na salę operacyjną pojechałem jako pierwszy z sali. Był to piątek. Pamiętam, że obudziłem się wkrótce po operacji, podano mi telefon, bym porozmawiał z Najbliższymi. Ale nie miałem siły. Na dobre obudziłem się dopiero rano. Ale tak byłem zbolały, że nie miałem siły ruszyć ani nogą, ani ręką. Wybudziłem się gdzieś w środku nocy i postanowiłem wstać. I wstałem. Zobaczyła mnie jakaś Siostra Pielęgniarka i tak mnie skrzyczała, że poczułem się natychmiast źle i z poczuciem winy wróciłem na wyrko. Ale nie miałem siły się położyć, tak paskudnie mnie wszystko bolało.

Do domu wyszedłem po tygodniu. Po następnym tygodniu wróciłem na wyjęcie szwów. I zaczęły się "przysłowiowe schody". Lekarz powiedział, żeby wyjąć co drugi szew, a siostra od opatrunków wyjęła wszystkie. No i nagle trzeba było ranę zszywać "na żywca", bo się krew polała. Po jakimś czasie wróciłem i wyjęto mi ten szew. Potem była nieudana próba usunięcia pozostałości pooperacyjnych. Skończyło się na potwornym bólu. Nazajutrz zaaplikowano narkozę i usunięto co trzeba. Ale przy nieudanej próbie - naruszono wewnętrzne powłoki i pojawiły się niekontrolowane krwotoki. Więc znowu na stół, znowu znieczulenie, znowu operacja.Po następnych trzech tygodniach ostatecznie usunięto mi to, co pozostało po operacji. Pojawiły się jeszcze różne komplikacje, ale oszczędzę Wam nieprzyjemnych opisów.

Z pobytu w szpitalu, oprócz jakiegoś szczątkowego zrozumienia cierpienia i nabrania jakiejś świadomości jego sensu - wyniosłem przykry obraz opieki zdrowotnej w kraju. Gdyby udało się jakoś globalnie ją naprawić - wiele by się zmieniło.

Potem przyszły wakacje - czas rekonwalescencji ale też wytężonej pracy na finiszu w sekretariacie misyjnym. Ostatnie pięć akcji animacyjnych, m.in. "tydzień misyjny" w Krynicy Morskiej, doprowadziły mnie do przekazania Sekretariatu Bratu Marcinowi, którego niniejszym serdecznie pozdrawiam.

Ja tymczasem przygotowywałem się do wyjazdu do Anglii. I tak - 1 października 2007 r. stanąłem na ziemi angielskiej, aby stać się narzędziem w rękach Pana Boga i Kościoła w tym pięknym kraju.

W Święta zorganizowaliśmy polską wigilię dla nas, dla Braci z Anglii i dla polskich Księży z diec. Wrexham, którzy nas wcześniej tutaj odwiedzali. Było 12 potraw (wliczając chleb i herbatę miętową), były kolędy. Potem Pasterka we Flint dla 160 Polaków.

Potem przyszedł "sylwester". Tuż przed północą wybraliśmy się z br. Lucjanem na miasto, aby popatrzeć na sztuczne ognie. Proboszcz powiedział, byśmy poszli pod katedrę, bo zawsze stamtąd "strzelano". Tymczasem pod katedrą kręciło się trochę policji, parę zawianych i hałaśliwych dziewczyn, w pubach pląsały pary. Było 9 stopni, więc na czas imprez sylwestrowych uruchomiono "ogródki" na dworze, gdzie ludzie siedzieli, jak gdyby w lecie, w krótkich rękawkach i krótkich "kieckach" w sensie że długo od pępka w dół, a krótko od pępka w górę a w stronę ramion to tylko jakieś rachityczne paseczki podtrzymujące całą tę wymyślną konstrukcję.
No i okazało się, że zaczęto strzelać na Roodee, czyli na torze wyścigów konnych w zupełnie innym miejscu. Było parę ładnych wybuchów sztucznych ogni a wszystko zakończyło wyjątkowo głośne "bum-bum"!

*********

I tak zakończył się ten właśnie 2007 rok. Panu Bogu dziękuję, że doprowadził mnie aż do dnia dzisiejszego. Nie był to rok łatwy, powiem wręcz, że parę siwych włosów się pojawiło po tych wszystkich przejściach szpitalnych i innych. Ale ostatecznie jestem wdzięczny, bo przecież w cierpieniu, w doświadczeniu człowiek się udoskonala i przygotowuje na coraz większą odpowiedzialność. Więc: Bogu niech będą dzięki! Deo Gratias!

Nasza Klasa

2007-12-31T16:49:00.000-08:00

11 czerwca 2007 roku zapisałem posta o moich poszczególnych klasach... No i gdy w listopadzie czy w grudniu dołączyłem do Naszej Klasy - okazało się, że warto było "rozdrapać młodość", jak śpiewał Jacek Kaczmarski.

Po kilku tygodniach uzbierała się nas spora gromadka:

Z PODSTAWÓWKI:

Ania Górska (Kolno)
Iza Wróblewska (USA)
Sylwia Zielińska (Kolno)
Sylwia Zduńczyk (Kolno)

Z LICEUM:

Grzegorz Chamryk (Wrocław)
Iwona Kiełczewska (Białystok)
ks. Piotr Kleczyński (Ostrów Maz.)
Michał Kulczewski (Kolno)
Robert Maliszewski (Warszawa)
Beata Ossowska (Kolno)
Marek Piaścik (Warszawa)
Mariola Pisiak (USA)
Urszula Piwowarska (Pruszków)
ks. Grzegorz Stasiak (Lachowo)
Małgorzata Wysocka (USA)

Nasza klasa w LO

Z NSD:

Marcin Kiełbasiński (Brochów)
Adam Szmurło (Człuchów)

Z WSD

br. Mateusz Stachowski (Elbląg)
br. Jacek Dybała (misje - Gabon, Afryka)
br. Ariusz Małyska (Białoruś)
br. Łukasz Woźniak (misje - Gabon, Afryka)
br. Piotr Zajączkowski (Lublin)
ks. Krzysztof Kwiatkowski (Francja)
ks. Krzysztof Lichota (Świdnik)

Sporo. Wielu osób nie widziałem od lat. Na NK pojawili się też ludzie z innych klas, których pamiętam z dzieciństwa. Tu przeżyłem chyba równie wiele radości, co z odnalezienia Koleżanek i Kolegów z klasy. Trudno mi wszystkich wymienić. Powiem tyle: ktoś, kto kiedyś wynalazł internet - był geniuszem na miarę Einsteina. Ktoś, kto wpadła na pomysł NK - musi też być kimś, komu warto okazać wdzięczność dobrym westchnieniem w modlitwie.

Na koniec, jakby dla sprawiedliwości, pozwólcie, że przytoczę tekst niezwykłej piosenki śp. Jacka Kaczmarskiego:

***(888)***

Co się stało z naszą klasą? Pyta Adam w Tel-Avivie
Ciężko sprostać takim czasom, ciężko w ogóle żyć uczciwie
Co się stało z naszą klasą? Wojtek w Szwecji w porno-klubie
Pisze: dobrze mi tu płacą za to, co i tak wszak lubię (x2)

Kaśka z Piotrkiem są w Kanadzie, bo tam mają perpektywy
Staszek w Stanach sobie radzi, Paweł do Paryża przywykł
Gośka z Przemkiem ledwie przędą - w maju będzie trzeci bachor
Próżno skarżą się urzędom, że też chcieliby na zachód

Za to Magda jest w Madrycie i wychodzi za Hiszpana
Maciek w grudniu stracił życie, gdy chodzili po mieszkaniach
Janusz, ten co zawiść budził, że go każda fala niesie
Jest chirurgiem - leczy ludzi, ale brat mu się powiesił

Marek siedzi za odmowę, bo nie strzelał do Michała
A ja piszę ich histrorię - i to już jest klasa cała
Jeszcze Filip - fizyk w Moskwie, dziś nagrody różne zbiera
Jeździ kiedy chce do Polski, był przyjęty przez premiera

Odnalazłem klasę całą na wygnaniu, w kraju, w grobie
Ale coś się pozmieniało: każdy sobie żywot skrobie
Odnalazłem całę klasę wyrośniętą i dojrzałą
Rozdrapałem młodość naszą, lecz za bardzo nie bolało

Już nie chłopcy, lecz mężczyźni. Już kobiety, nie dziewczyny
Młodość szybko się zabliźni, nie ma w tym niczyjej winy
Wszyscy są odpowiedzialni, wszyscy mają w życiu cele
Wszyscy w miarę są normalni, ale przecież to niewiele

Nie wiem sam, co mi się marzy, jaka z gwiazd nade mną świeci
Gdy wśród tych nieobcych twarzy szukam ciągle twarzy dzieci
Czemu wciąż przez ramię zerkam, choć nie woła nikt: Kolego!
Że ktoś ze mną zagra w berka, lub przynajmniej w chowanego

Własne pędy, własne liście zapuszczamy każdy sobie
I korzenie oczywiście na wygnaniu, w kraju, w grobie
W dół, na boki, wzwyż, ku słońcu, na stracenie, w prawo, w lewo
Kto pamięta, że to w końcu jedno i to samo drzewo...
Jedno i to samo drzewo...

2007-12-23T07:56:00.000-08:00

Wałek

2007-12-23T07:48:00.000-08:00

No więc dzisiaj się ucieszyłem jak małe dziecko... z czego? Z wałka. Tak jest - z wałka. Taki prościutki sprzęt kuchenny jak wałek do wałkowania ciacha - czasem sprawi wielką radość. Czemu? Bo będę się starał zrobić uszka z grzybkami i kapustką do barszczyku wigilijnego, zrobię też łazanki - będą zmieszane z makiem przywiezionym z Polski.
W polskim sklepie "zanabyliśmy" też z br. Luckiem: karpika w galarecie (7 funtów...), pierożki, kapustkę, przyprawy wszelakie. Wczoraj kupiłem też w Tesco ostatnie dwie paczuszki pieczarek (o suszonych grzybach nikt nie słyszał). Niestety, nie mam selera do rybki "po grecku" - musimy obejść się jakoś stosując zamienniki.
Mamy też opłatki (dziękuję mojej Mamie, że mi przysłała ich całkiem sporo). Będzie makowiec, będzie to i owo. Posiedzimy, pośpiewamy kolędy (będzie też dwóch księży znajomych z Wrexham i z Prestatyna). Potem jadę na polską pasterkę do Flint (Walia), gdzie też jest mnóstwo Polaków.

Prawdę mówiąc cieszę się, że już święta. Zaraz potem nowy rok i potem już tylko cieplej i cieplej. Na razie jest tak umiarkowanie chłodno - wczoraj jak szedłem do Tesco (termometr pokazywał 2 stopnie Celsjusza) minąłem parę osób (właściwie byli to chłopcy ze swoimi, jak mniemam, mamami) idących w... koszulkach z krótkim rękawem. Na ich widok przeszły mi ciarki po plecach i zrobiło się jeszcze zimniej. Dzisiaj jest 6 stopni, ale w klasztorze naprawdę czuć chłód.

Choć to niedziela zaraz idę rozpoczynać wigilijne pitraszenie.

Moje życie na wyspie

2007-11-23T15:22:00.000-08:00

Życie na wyspie jest dość specyficzne. Niniejszego posta podzielę na zasadnicze części: co mi się podoba i co mnie doprowadza do stanu niezadowolenia, ale według klucza programu motoryzacyjnego "TopGear".

1) Sprawy Superfajne
- woda w kranie - jest naprawdę zdatna do picia, nie trzeba jej filtrować i cudować, nie ma żadnego przykrego zapachu, jest smaczna i po prostu superfajna
- ciepło - na dworze wciąż jest ciepławo (choć już nie widać ludzików lansujących się po ulicach w gatkach i t-shirtach)
- samochody - niektóre to prawdziwe rarytasy - w promieniu mili namierzyłem przed domami z 5 Bentleyów, 5 RollsRoyce'ów, Aston Martina, kilkanaście Jaguarów sportowych, wiele ciekawych Porsche i innych Ferrari

2) Sprawy Fajne
- jazda lewostronna - najpierw przeżywałem męki, ale to naprawdę ma sens, zwłaszcza, jeśli wyczujesz już autko (w moim wypadku - w klasztorze jest staaaaare Punto, nic szczególnego), jego gabaryty i obrys - jazda idzie o wiele sympatyczniej
- uprzejmość na drodze - ludzie wpuszczają tych, co się chcą włączyć do ruchu, nie titają bez sensu, nie zajeżdżają drogi, ogólnie tzw. "road rage" to zjawisko bardzo piętnowane w społeczeństwie
- naziemna telewizja cyfrowa DVB-T - kilkadziesiąt kanałów na zwykłej antenie do tego wraz z kanałami lecą dodatkowe możliwości (zmiana dźwięku, dodatkowe informacje itp)
- naziemne radio cyfrowe - jak wyżej
- polskie sklepy - można kupić rzeczy na niedzielny obiad, jak koncentrat barszczu, pierogi, krokiety, ogórki konserwowe i małosolne, twaróg, śmietanę, bułkę tartą, pieprz ziołowy, listek laurowy - do tego można pogawędzić ze sprzedawczynią o tym, że coraz więcej Polaków jest na wyspach

3) Sprawy Niefajne
- krany w umywalkach - dwa w dwóch rogach umywalki!!! Jeden do zimnej drugi do upiornie gorącej wody... Od jakiegoś czasu myję się w zimnej, bo mniej stresu przez to przeżywam
- włączniki światła w łazienkach... - sznurki wystające z sufitu, za które trza mocno pociągnąć w stresie, że urwiesz - ale jak to przetrwasz - masz światło w wygódce
- żarełko - naprawdę niefajne - nie żebym gardził, ale takie bez smaku, bez polotu, wszystko takie jakieś "przytulne", bez wyrazu... A wystarczy nieco papryczki, troszkę curry, czasem jakieś jalapeno - i gra muzyka, ale ogólnie - da się żyć.
- dialekty - zwłaszcza północne - naprawdę trzeba podumać, o co czasem "biega" rozmówcy, wymowa niektórych słów - karkołomna. Przysłowiowe szkockie "glazgi" czyli Glasgow (zamiast "glasgou" czyli Glasgow) to nic w porównaniu ze zjadaniem połowy spółgłosek w wyrazach, zwłaszcza w 90% końcówek...

4) Sprawy Naprawdę Niefajne
- agresja na ulicach - wiadomości w TV, Radio i prasie - to niekończąca się kronika kryminalna... agresja zwłaszcza kwitnie wśród młodzieży. To przerażające
- antychrześcijańska mentalność - wyśmiewanie chrześcijaństwa, że nie wspomnę o katolicyźmie, wykpiwanie i poddawanie w wątpliwość prawd wiary, propagowanie postaw antychrześcijańskich, propagowanie ezoteryzmu, buddyzmu, hinduizmu itp.
- poprawność polityczna - tu przechodzą sami siebie. W imię tej poprawności w ciągu 40 lat zabili prawie 7 milionów nienarodzonych dzieci. W imię tej poprawności popełniają karygodne i kardynalne błędy w wychowaniu potomstwa które już się narodzi (wychowanie bezstresowe, wychowanie laksystyczne, brak wychowania)

Jak mi się coś jeszcze przypomni - napiszę. Pozdrawiam fanów blogu

W służbie JKM

2007-10-02T10:26:00.000-07:00

Wczoraj o 7.40 wieczorem wylądowałem na Heathrow. Po niespełna dwóch godzinach dotarłem do klasztoru w Erith, gdzie czekała na mnie kolacja - jajecznica z 18 jajek. Znaczy - nie tylko dla mnie. Nie byłem sam. Wraz ze mną dwaj Bracia (Andrzej i Lucjan) rozpoczęli swoją przygodę na Wyspie. Jak to będzie - sam Pan Bóg raczy wiedzieć. Mma nadzieję, że akomodacja i adaptacja przebiegnie spokojniej, niż tego się spodziewam. Mam przecież "doświadczenie" (wprawdzie nie 25 lat, jak niektórzy, ale jednak) w przystosowywaniu się do rozmaitych warunków życia.
Dzisiaj odsypiam miniony tydzień. Zrobiłem przecież samochodem ok. 5000 km. (oczywiście nie sam - jechaliśmy we dwóch z br. Markiem). Mało spania, duuuuże zmęczenie i stres przed wyjazdem do Anglii zrobiły swoje. Dzisiaj w nocy spałem jak dzidziuś. Zresztą w dzień również ;-)
To na razie tyle zwierzeń. Wkrótce, mam nadzieję, pojawią się następne. Pozdrawiam! Z Bogiem

Gdzie się podziało słońce?

2007-10-02T10:24:00.000-07:00

Nie, bynajmniej, nie mam na myśli planety jako takiej. Ale po paru dniach pięknej pogody w Polsce przyszło mi doświadczyć pogody angielskiej. Normalnie prowadzi wprost do silnej depresji u kogoś, kto przyzwyczaił się nieco do polskiego normalnego "słonka". Jak by to powiedzieć - taka trochę szklana ta pogoda.

Modlitwa św. Franciszka... Dobry Panie...

2007-06-19T13:55:00.001-07:00

Ma fewryt klyps

2007-06-19T13:40:00.001-07:00

Ostatnie wydarzenia w dziedzinie poszukiwania talentów doprowadziły mnie do tego, że dzisiaj zaprezentuję Ma Fewryt Klyps (moje ulubione klipy) z Jutiuba:

Paul Potts - mobile phone salesman from South Wales came to sing opera...
Zaśpiewał arię z "Turandota" Pucciniego... Moim zdaniem jego świeży głos
wygrał z wykonaniem Pavarottiego.
Po prostu wymiata... Także w paru następnych klipach

Tu w półfinałach zaśpiewał "Time To Say Goodbye"
originally performed by Andreas Boccelllis from the Italies
Tu jakoś już gościa poukładali, ale spoko i tak było.

A tu już jak się okazało że wygrał i będzie śpiewał dla Elżbiety, Królowej Anglii...
Całe szczęście wrócił do jedynego słusznego utworu "Vincero" z "Turandota".

Change your hair, change your dress, change your shoes and you will win thos tournament...
No i wygrała. Bianca Ryan - w czasie tego przesłuchania miała 11 lat.
Prawda, że niesamowity głosik?

OAZA

2007-06-11T05:07:00.001-07:00

Moja przygoda z Ruchem Światło-Życie zaczęła się dzięki temu, że moja siostra - Basia i mój brat - Rysiek byli w Oazie odkąd się w Kolnie pojawiła. Ja najpierw byłem ministrantem, ale już chyba po IV klasie pojechałem na pierwsze rekolekcje letnie.

1. Oaza Dzieci Bożych w Becejłach

Pojechaliśmy tam najpierw autobusem do Grajewa, potem podobnie do Suwałk, w końcu z Suwałk - taxi bagażowym do Becejł.
Becejły leżą między dwoma jeziorami Szelment, jest to mała wioska przy granicy z Litwą
Z tej oazy pamiętam niewiele. Pamiętam, że jednym z animatorów był Krzysztof Żdanuk ps. Gustaw.
Na dzień wspólnoty pojechaliśmy do Sejn.

2. Oaza Dzieci Bożych w Płonce Kościelnej 1987 r.

Na tę oazę zawiózł nas swoją "Ładą" Ks. Hieronim Mojżuk.
Z Kolna było nas chyba czworo
Na oazie poznałem swoją pierwszą "miłość" :-) - Dorotę ps. Żaba - napisałem do niej nawet parę listów. Musiała być sporo starsza ode mnie - bo szybko przestała odpisywać.
Pamiętam, że nie przyjechał moderator i tę funkcję musiał pełnić diakon Bogdan
Animatorką była Dorota - siostra diakona Bogdana (na oazie było chyba jeszcze dwoje rodzeństwa Bogdana i Doroty)
Pamiętam np. Kasię Twaróg z Krakowa - była w kuchni i animatorką
Pamiętam "Sieśkę"

3. Oaza - stopień "0" - w Kramarzewie w 1988 r.

Na tę oazę pojechaliśmy nie wiem jak. Wiem, że nie było za ciekawie, bo mieszkaliśmy w namiocie wojskowym, w którym też było kilku "rozbójników" - gadali nocami, wygłupiali się, zaczepiali
Animatorem mojej grupy był Darek z Suwałk
Nie pamiętam prawie nic z Kramarzewa...
Ale ta oaza stała się pamiętną z innego powodu: młodzież z Kolna w parę dni po zakończeniu oazy wyjechała nad rzekę niedaleko Kolna. Wtedy utonęli Mirek i Hania - oboje byli na naszej oazie. To była prawdziwa rozpacz...

4. Oaza - stopień "0" - w Studziennicznej w 1989 r.

Moderatorem był ks. Podbielski
Animatorów nie pamiętam
Uzestników ? Owszem - dwoje czy troje - m.in. "Magdziochę" Nagrodzką z Radomia, Piotrka spod Ostrołęki, Małgosię, Kaśki i Jarka. Było sporo ludzi z Radomia
Co jeszcze pamiętam? Mycie się w jeziorze, rozerwany puszką w jeziorze palec kolegi (pomagałem pielęgniarce zszyć ten palec - podtrzymywałem palec dosłownie i pielęgniarkę na duchu). Pamiętam, że byliśmy w Gibach u dentysty. Kąpaliśmy się w jeziorze w Przewięzi.

Czy "Oaza" mi coś dała? Nie wiem, ale od Studziennicznej zacząłem sumiennie chodzić na spotkania w Kolnie. Potem zostałem nawet grajkiem oazowym - przygrywałem na gitarze z Jasiem (nawet nasza grupa nagrała kasetę - mam ORYGINAŁ!!!) W końcu zdecydowałem się wstąpić do Zakonu. Więc pewnie coś dała...

Pozdrawiam wszystkich, których na oazie spotkałem.

Moja Edukacja w Kolnie - historia

2007-06-11T04:18:00.000-07:00

Edukację rozpocząłem w "zerówce" w Kolnie na północnym Mazowszu tuż przy granicy z dawnymi Prusami (16 km. do wioski Wincenta, gdzie była owa granica). Kolno liczy dzisiaj 10832 mieszkańców. Leży na szlaku z Warszawy na Mazury.
-----------------------------------------------------------------------------------------

1. PODSTAWÓWKA - Szkoła Podstawowa nr 1 w Kolnie im. Tadeusza Kościuszki

Dyrektorzy:

p. Józef Długołęcki
p. Eugeniusz Regliński

Wychowawcy:

Zerówka - p. Anna Reglińska
Klasy I-III - p. Teresa Kulas
Klasy IV-VIII - p. Irena Mieczkowska

Nauczyciele:

religia - s. Janina Bujno, s. Maria Płandowska, s. Iwona Filipiuk, ks. Robert
jęz. polski - p. Ciszewska, p. Banaś
jęz. rosyjski - p. Główczyńska
historia - p. Wróblewska
matematyka - p. Charubin, p. Długozima
geografia - p. Szczytkowska
biologia - p. Mieczkowska
fizyka - p. Kiełczewska, p. Dytkowski
wych. techniczne - p. Rożniatowski, p. Trzonkowska
wych. fizyczne - p. Regliński, p. Bohuszko, p. Serafin

W klasie było nas sporo - nie pamiętam, ile. Ale niektórych kolegów i koleżanki wymienię:

Baranowski Lech
Brzostek Grzegorz - jest chyba w Olsztynie
Cholewa Małgorzata
Ciszewski Krzysztof
Górska Ewa - jest w Niemczech
Jermacz Andrzej - jest w Toruniu
Kleczyński Piotr - ksiądz
Konopka Dorota
Mikołuszko Maryla Maria Anna
Pikulińska Izabela
Pomichowski Roman
Stachelska Iwona
Szymańczyk Dorota - jest chyba w USA
Wróblewska Izabella
Zadroga Zbigniew
Zagroba Zuzanna

Należałem do: ZHP, kółka geograficznego, kółka chemicznego, kółka biologicznego, kółka informatycznego.
-----------------------------------------------------------------------------------------

2. Liceum Ogólnokształcące im. Adama Mickiewicza

Dyrekcja:

p. Janusz Pikuliński
p. Maria Gawrysiuk

Nauczyciele:

religia - Ks. Waldemar (???), Ks. Konstanty Pruszyński, Ks. Stanisław Śliwowski
jęz. polski - p. Serowik
jęz. rosyjski - p. Stachelska
jęz. angielski - p. Góralczyk. p. C. Healey, p. Kostiuk
matematyka - p. Łosiewska, p. Serafin, p. ???
fizyka - p. ???
biologia - p. J. Wietecha
chemia - p. M. Wietecha
informatyka - p. J. Rydel
wych. fizyczne - p. Bazydło

Moja klasa: profil mat-fiz (A)

Baranowski Lech z Kolna
Bazydło Bogusława
Cedrowski Krzysztof - ze Stawisk
Chamryk Grzegorz ze Zbójnej
Dąbrowski Krzysztof ze Stawisk
Forfa Maciej z Kolna- w Kolnie, farmaceuta
Iłowiecki Tomasz z Pisza
Jankowska Ewa z Jankowa- ech te biwaki w Jankowie
Kiełczewska Iwona z Kolna
Kleczyński Piotr z Kolna- ksiądz
Konopka Agnieszka
Kulczewski Michał z Kolna
Maliszewski Robert z Kolna - w Warszawie, prawnik
Ossowska Beata z Kolna - w Kolnie
Paliwoda Krzysztof
Piaśck Marek ze Zbójnej - w Warszawie - doktorat z chemii
Pisiak Mariola z Małego Płocka - w USA
Piotrowska Edyta z Porytego
Piwowarska Urszula z Czerwonego - w Pruszkowie
Pomichowski Arkadiusz z Kolna - w Kolnie
Rączka Gabriela
Skrodzka Anna z Kolna - w Warszawie
Sówka Emilia z Kolna
Stasiak Grzegorz ze Stawisk - ksiądz
Święcka Anna z Pisza
Tercjak Anna
Truszkowska Beata z Rakowa
Wysocka Małgosia z Kolna - chyba w USA

-----------------------------------------------------------------------------------------

To tyle - wszystkich pozdrawiam, ni wszystkich pamiętam. Pamiętam o Was i modlę się za Was.

Angelique Kidjo

2007-06-07T08:09:00.000-07:00

Troszkę musiałem przeżyć latek, aby serdeczny Przyjaciel - br. Marcin z Erith - pomógł mi odkryć muzykę Angelique Kidjo, kobiety z Afryki, kobiety o wyjątkowym głosie i wyczuciu muzyki. Nie tylko śpiewa na tle niezwykłych muzyków (B. Marsalisa, P. Gabriela, C. Santany), ale w sposób niezwykły dopełnia piękna ich muzyki. Takiej harmonijnej muzyki dawno nie słyszałem. Zwłaszcza "Djin, Djin" i "Pearls" - te dwa utwory są dla mnie kwintesencją piękna w muzyce. Tymczasem zamieszczam poniżej odnośnik do filmiku z nagrania nowej płyty Angelique - "Djin, Djin". Pozdrawiam.

Home Sweet Home

2007-04-18T08:35:00.000-07:00

Nie bardzo mam siłę siedzieć przed komputerem. Więc napiszę krótko: nie ma to jak być w domu. Jeszcze zbolały, ale już szczęśliwy, bo "na swoim". Wróciłem ze szpitala, w którym poznałem mnóstwo wspaniałych ludzi. Tutaj chcę im podziękować:
- Panu Doktorowi, który mnie operował wraz z dwoma innymi Doktorami
- Pani Doktor anestezjolog, która zgodziła się na operację, pomimo, że...
- Pani Doktor internistce
- Pani Marioli - najcierpliwszej i najpogodniejszej "Siostrze", która przeprowadziła mnie przez noc po operacji
- Pani "Siostrze" (Mirce?), która pozwoliła mi przyjąć dar cierpienia i pomogła mi zrozumieć, że Pan Bóg chce dla mnie dobrze
- Paniom Pielęgniarkom, Oddziałowej i Salowym z I piętra
- Paniom dostarczającym pożywienie na nasze piętro
- Panom z sali 118 i 114: Witoldowi P., Stefanowi Ch., Henrykowi W., Bogumiłowi H., Panom M., K. oraz C. i młodszemu ode mnie Olkowi B. - zwłaszcza Ci starsi pomogli mi w spokoju przeżyć to, co mnie spotkało (szedłem do szpitala, jak "do hotelu" - a rzeczywistość okazała się po dla mnie i upokarzająca i brutalna).

Dziękuję Braciom, co mnie odwiedzali i Rodzinie, zwłaszcza najbliższej - Rodzice w ostatni poniedziałek pokonali pomimo wczesnych upałów 170 kilometrów, by mnie odwiedzić.

Dziękuję Księdzu Orioniście, który co dzień przychodził do mnie z Panem Jezusem...

Wreszcie Jemu dziękuję - Panu Jezusowi, który dał mi Siebie także w Cierpieniu.

Myślałem, że wydarzenia zeszłego roku to już najwyższy "majstersztyk" Pana Boga wobec mnie - byłem tu i tam i "tak wiele" otrzymałem. A jednak to wydarzenie było o wiele, wiele cenniejsze. Niech Pan Bóg za wszystko będzie uwielbiony.

21:37

2007-04-02T12:40:00.000-07:00

Kard. Józef Glemp powiedział dzisiaj: "Kto zbliża się do miłości - zbliża się do Chrystusa". Jan Paweł II jest dla mnie właśnie uosobieniem miłości, a raczej Miłości. Pamiętam krótkie spotkanie po audiencji generalnej w lipcu 1999 roku. Br. Tomek korzystając ze swoich "wtyków" wprowadził całą grupę z Lublina na "zaplecze" Auli Pawła VI i po chwili wyszedł On - niestrudzony Pielgrzym Miłości. Spotkanie niezwykle serdeczne. Nic nie mówiłem, a zdawało się, że On wszystko wie. Patrzyłem w Jego oczy, które były tak dostojne i tak ludzkie. Tak zmęczone i tak pełne Życia.

Kim jest dla mnie Jan Paweł II?

Zacznę od tego, że gdy umierał, akurat siedzieliśmy na wieczornej posiadówce u Br. Daniela i chwilę przed śmiercią któryś z nas stwierdził, że nie mógł sobie wybrać lepszego momentu na przejście do Domu Ojca. Wigilia Niedzieli Miłosierdzia, I Sobota miesiąca... W Oktawie Zmartwychwstania. Znak, który przemawiał do mnie tak mocno. Gdy radio podało, że odszedł, i my się rozeszliśmy. Zadzwonił dzwon naszego kościoła. Zaczęła się Koronka do Bożego Miłosierdzia. Gdy wróciłem do swojej celi - przez kilka godzin nie mogłem się ogarnąć. Płacz był przeplatany z radością. Do 1 w nocy nie spałem i modliłem się... do Niego. Abym i nja mógł szczęśliwie umrzeć. Czułem wielką wdzięczność wobec Boga i wobec Niego. Za Jego życie. Za Jego słowo i życie.

Dzisiaj po dwóch latach łzy na myśl o nim same zaczynają płynąć. Jest dla mnie zwyczajnie Ojcem. Jestem chyba jednym z pokolenia Jego dzieci. Jestem człowiekiem JP2.

Wiem, że to, co mówił o życiu, o jego godności - było prawdą. Przed moim urodzeniem pewien lekarz z mojego miasteczka rodzinnego przez cztery miesiące, ile razy pojawił się na oddziale, "namawiał" moją Mamę do zabicia mnie. Całe szczęście 30 lipca 1974 poszedł na urlop. Następnego dnia pojawił się jego zastępca, śp. Dr Karolski, który błyskawicznie, nie bacząc na okoliczności - wydobył mnie ku Życiu. Dzisiaj słyszałem, jak któraś z osób występujących w TV (może to był Ks. Kard. Dziwisz?) mówił, że nie było dla Jana Pawła II nigdy konfliktu między życiem Matki i życiem rodzącym się na ten świat. Dla mnie Jan Paweł II jest takim własnie orędownikiem Życia.

Po wtóre, z racji na moją posługę sekretarza misyjnego - jest dla mnie największym misjonarzem po ... Panu Jezusie. Może większym od Książąt Apostołów - Święych Piotra i Pawła. Był wszędzie, pomimo tego, iż mu odradzano, choć go straszono. Choć wmawiano tłumom, że pogoda będzie nieodpowiednia, że to, że tamto.

Był 25 lat temu w Gabonie. Tam, do muzułmańskiego prezydenta, p. Omara Bongo Ondimba z plemienia Bateke, mówił o rzeczach najważniejszych. Tam powierzył Naród gabóński Matce Bożej. Był w Gwinei Równikowej, która po 25 latach bluźnierczych rządów Maciasa dźwigała się z upodlenia. Czekał 10 minut w upokorzeniu pod Katedrą w San Salvador by móc się pomodlić na grobie Biskupa Oskara Arnulfo Romero. Był pod ostrzałem junty wojskowej, która wszystkich ludzi opcji na rzecz ubogich od razu "eliminowała". Pojechał na Kubę. Był w Sarajewie. Był w większości krajów świata. A do młodzieży w Casablance mówił: "Bądźcie dobrymi wyznawcami Boga". Zawsze najpierw widział człowieka. Nie głosił siebie, ale Słowo.

Jest dla mnie gwarantem mojej wolności, do której zostałem powołany. Zwrócił się do mojgo Zakonu: "O, moi dobrzy Bracia Kapucyni". Widziałem jak beatyfikował Ojca Pio. Moje powołanie franciszkańskie i kapłańskie kształtowało się pod jego wpływem. A gdy wyznał, że "Barka" to pieśń jego życia - wzruszyłem się, bo gdy opuszczałem dom, nuciłem sobie pod nosem właśnie tę pieśń.

I to moje wyznanie, tak emocjonalne, a tak głębokie - też zainspirował. Wiem, że to, co mówił, było prawdą. Wiem, że zostawił Kościół w możliwie najlepszym stanie.

Za Jego życie i za Jego posługę tak mocno Panu Bogu dziękuję.

www.ofmcap.pl

2007-03-07T04:38:00.001-08:00

Właśnie mogę ogłosić, że powoli przenosimy się na nowy serwer: www.ofmcap.pl
Są już na nim dostępne niektóre strony, adresy, itp.

Chorobcia... ;-)

2007-03-07T04:24:00.000-08:00

No i się doigrałem. Ale po kolei: od trzech lat wiem, że powinienem udać się do specjalisty, aby mi naprawił nerkę lewą. No i w końcu poszedłem, po jakimś czasie zostałem przyjęty na oddział. Miałem wyznaczony termin operacji. No i już nawet na stole leżałem, ale musiałem wkrótce zeń "spaść", bo z przerażenia dostałem bardzo wysokiego ciśnienia.

No i teraz zmartwiony leczę się, kuruję, unikam soli i kawy. Całe szczęście jest Post, więc mam dodatkową motywację, aby to cierpienie pomogło mi się nawrócić. Poza tym - Pan Bóg wie, co robi i nie chce śmierci grzesznika...

Tymczasem po tygodniu leczenia - zauważam poprawę (w końcu). Cieszę się i dlatego zamieszczam tego posta w Poście ;-)

Pani Aleksandra

2007-01-19T08:56:00.000-08:00

Najwcześniejsze obrazy z dzieciństwa są związane z kimś bardzo ważnym, z Rodzicami, Rodzeństwem, z pierwszymi zabawkami (a niech tam, wspomnę je: samochodzik fiotetowy, dwa miśki pluszowe o wiele większe ode mnie, książeczka "Nie płacz misiu", klocki, samochód na baterie prod. NRD - De Tomaso Mangusta, rowerek "Pawik" i parę innych), z pierwszymi koleżeństwami (Ewa, Artur, Iza), z pierwszymi podróżami "w trasy" z Tatą (Jelczem "na Śląsk"), z paroma innymi sprawami. Ale w mojej "maleńkości" była też "Pani" - Pani Aleksandra Zabielska.

Nie wiem, jak to się stało, że zamieszkała u nas. Ale pamiętam ją od zawsze. Krzątała się po domu, gdy Rodzice byli w pracy. Gotowała posiłki, sprzątała i pilnowała mnie i Rodzeństwo.

Pamiętam już jak przez mgłę parę ważnych wydarzeń, które czasem wracają do mnie we śnie, we wspomnieniach. Otóż Pani zabierała mnie na sąsiednią ulicę pod figurkę Matki Bożej ustawioną na brzegu jednego z podwórek. Tam uczyła mnie różnych nowych modlitw (dzisiaj już nie pamiętam, jakich). Tam też "wymadlała dla mnie" cukierki - nagle z nieba zaczęły frunąć jak jesienne listki pyszne iryski. Wtedy po prostu myślałem, że to Matka Boża rzuca mi pod nogi słodycze. Ale dzisiaj domyślam się, że to właśnie Pani rzucała je, bo w swej pokorze wszystko, co robiła, wszelkie dobro przypisywała Panu Bogu lub Matce Bożej.

Pamiętam jak czasem Pani czytała mi książkę - "Karnawał Dziadowski". Nie wiem, skąd ta książka się znalazła w domu, ale choć kompletnie nic z niej nie rozumiałem, bez niej nie potrafiłem zasnąć.

Pamiętam, jak płakałem, gdy wyjeżdżała do swojego domu rodzinnego na stałe. Potem spotkałem ją na moich pierwszych ślubach zakonnych. I to był ostatni raz, kiedy ją widziałem. Parę lat temu na zawsze odeszła po Wieczną Nagrodę.

Dzisiaj wiem, że jej obecność w dzieciństwie to był Boży dopust, abym teraz, jako kapłan, miał obraz Boga obłaskawiającego mnie skarbami ("cukierkami"), dobrego, wspaniałomyślnego, skorego do przebaczenia.

Wieczny odpoczynek racz jej dać, Panie, a światłość wiekuista niechaj jej świeci. Niech odpoczywa w pokoju. Amen.

***

Idziemy razem,
Ona trzyma rękę
Na moim "teraz"
By żadne "kiedyś"
Co było lub będzie
Mi nie szkodziło.

Spojrzała wkoło
Tam, gdzie moje oczy
Nic nie widziały
Bo byłem mały.

Przeprowadziła
Na drugą stronę
Drogi ruchliwej
Pełnej samochodów.

Przed Jej figurką
Uzyskała zgodę
Na pocieszenie
Mnie zapłakanego.

Ręką rozdarła niebo
Aż się rozpadał
Deszcz słodkich gwiazdek.

I tłumaczyła się wytrwale:
To nie ja! Gdzieżbym śmiała!

Już dobrze...

2007-01-19T08:18:00.000-08:00

Darowane winy
Zapodziany strach
Nie ma miejsca
Na pamięć

O niewybaczonych
Dotąd potknięciach
O zagmatwanym
Poczuciu

Bycia gorszym od
Lepszych.

Jedno Spojrzenie
Jedna chwila wstydu
Potem tylko pierścień
Założony

Trochę krzywo
Bo Zakładający
Jakby oczy przysłonił
Bym się nie peszył
I nie musiał uciekać
Przed Jego łzami
Płynącymi
Na blizny
Serca
Mego.

Stary rok...

2007-01-01T14:51:00.000-08:00

Dzisiaj jest już nowy, 2007 rok. Poprzedni był niesamowity. Tyle się wydarzyło. Byłem tu i tam. Dzięki Bogu zawsze wracałem szczęśliwie do domu. Odnowiłem parę starych znajomości. Nauczyłem się paru ciekawych rzeczy. Naprawdę, mam za co Panu dziękować.

Czas mija bezpowrotnie
Nie wchodzi w dyskurs
Ze mną.

Bo przecież
Narzekałbym, że jęczy
W mym życiu niejedna
Historia powszednia,
Nieudana.

Dni mijają i czas biegnie. Tylko przestrzeń życia, radości i problemy, szarość dnia i blask poranka wyznacza tempo wynurzania się na powierzchnię rzeczywistości.

Babcia Janina

2006-12-07T13:19:00.000-08:00

Oparta o stół w kuchni
Wpatrzona w okno
Ciężko wzdychająca.
Podaje chleb z cukrem
Na dłoni w kształcie serca.
W oczach szare niebo
Przesuwa się z lękiem
"Czy wrócą?"

"Czy odnajdą się wszystkie
Dni, które porozbiegały się
Po świecie?"

W obłoku siwych włosów,
W uśmiechu rześkim jak rosa
Spoczęło słońce wiosenne.

Wtedy było najlepiej,
Gdy gładziła mą głowę
I tłumaczyła zawiłość
Ludzkiego losu.

Wtedy jej twarz
Coraz bardziej poorana
Wygładzała się nagle
Jak zielona łąka.
Mówiła cichutko, szeptała
Sekret rodzinny dawno zapomniany.

(Babcia - śp. Janina Biedrzycka - zmarła 9 grudnia 1988 roku, byłem wtedy w VII klasie)

14 Wigilia poza domem

2006-12-07T13:05:00.000-08:00

Dziś Wigilia Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny. Dzisiaj także ... mija 14 lat od momentu, kiedy opuściłem rodzinny dom i wstąpiłem do Zakonu. Rozpoczynam 15 rok życia zakonnego ;-)
Jak to jest być zakonnikiem? Otóż po tych paru latach powiem tak: jeśli się wie, dlaczego Pan Jezus powiedział mi kiedyś "Pójdź za Mną", jeśli się zna Jego motyw działania - można powiedzieć, że to najlepsza z możliwych dróg dla mnie, grzesznika. Pamiętam, jak przez wiele lat zadawałem sobie prawie to samo pytanie, które zwykł zadawać (również sobie) Johny ze "Szklanej pułapki" ("Johny, co ty tu k... robisz"). Zadawałem prawie to samo pytanie, bo przecież zakonnikowi nie wypada kląć.
No więc pytałem się i za nic w świecie nie mogłem znaleźć tej odpowiedzi.
Kiedyś słyszałem ciekawą powiastkę w tym kontekście:
Było trzech mędrców. Postanowili ukryć przed ludźmi prawdę o człowieku. Jeden rzekł: ukryjmy ją na wysokiej górze. Tam nikt nie będzie jej szukał. Drugi rzekł: Eee tam, ukryjmy ją na dnie oceanu - tam na pewno nikt nie będzie szukał. Wreszcie trzeci powiedział: Panowie, ukryjmy ją w człowieku, w jego sercu, tam na pewno nie będzie jej szukał...
Właśnie tam jej zacząłem szukać. Co znalazłem? A no jakieś "nieuporządkowane przywiązania", jakieś "grzechy i grzeszki", jakieś tam dziwne "namiętności" i tym podobny skansen starego człowieka. No i co, pomyślałem, i to ma być prawda o mnie? To co ja tu jeszcze robię?
No i wtedy z pomocą Bożą oraz jednego z Braci odkryłem, że Pan Bóg mnie właśnie takiego kocha. Prosta, kerygmatyczna, oczywista prawda. Jezus oddaje życie za mnie, grzesznika. On to robi dla mnie, gdy wciąż jestem w grzechach. Jemu niech będą dzięki, chwała i błogosławieństwo. Tę prawdę odkrywałem przez niespełna 12 lat. Pan Bóg mnie nie odrzuca ze wzgardą. On mnie miłuje, do mnie przychodzi, ma moje imię wypisane na swoich dłoniach.

***

Dzisiaj w Wigilię Niepokalanego Poczęcia dziękuję też Niepokalanej u której zaczynałem drogę życia zakonnego. Jest dla mnie pokorną Służebnicą Pańską, która wskazuje Drogę. Jest Hodegetria.

Znad Gardy nad Białe (dla +++)

2006-12-03T05:07:00.000-08:00

Jezioro Garda jesienią

Ziemię radosną we mgle zostawiłem
Jedno spojrzenie jeszcze na gór szczyty
I jedno słowo zanurzyłem w toni
Abym powrócił cierpieniem obmyty.

Spoglądam wokół na lata minione
Trwoży mnie ogrom skalnych dolomitów
Już moje serce tak bardzo spragnione
Pielgrzymiego życia bez pusznych zaszczytów.

Oby już dni moje na wieki zostały
Przepełnione winem zwyczajnej radości.
Obym nigdy więcej nie poddał się z żalem
Smutnej pokusie do nadzwyczajności.

Wracam nad Białe skąd wypłynąć chciałem
Na szerokie wody, gdzie igra Lewiatan,
Nad jezioro, które pociechą się staje
Gdy uśmiech z czułością w ofierze przedstawiam.

Wieczorkiem

2006-11-23T12:27:00.000-08:00

Wieczorem robi się cicho.
Jak w czasie ciekawego seansu.
Gaśnie światło,
wszyscy robią "uuuuuu...."
Tylko samotność trąca mnie łokciem
Jak zimna ściana.

Bezsenność poważnie
Nadwątla wrażliwość.
Obym zasnął.
Obym usłyszał.
Obym zobaczył.

Żałobnie

2006-11-23T02:46:00.000-08:00

Znów czarne łzy spłynęły
Po twarzy drżącej.
Żałoba zanosi się w mgły bieli...
Nie ma nadziei, słońca.

Czy moje życie jest dziś warte
Tę kromkę czerni słonej?
Czy muszę mieć kolana zdarte
Klękając głodny po nie?

Czy serce musi obumierać
W ciszy szeptu żałobnego?
Chleba czarnego okruchy zbierać
Dano na koniec dnia wdowiego.

Obiektywny świat Pana R.

2006-11-22T14:15:00.000-08:00

Pan R. pomógł mi wejść na drogę do obiektywizacji subiektywnie dotąd interpretowanej rzeczywistości. Bo tylko patrząc obiektywnie można dopatrzeć się odpowiedniej perspektywy wydarzeń, które nas spotykają. Trzeba spojrzeć w odpowiedni sposób, aby zobaczyć tylko to, co trzeba i tak, jak należy. Trzeba dać temu odpowiedni czas no i czasem nieco przysłonić to, co narzuca się w nadmiarze.

Pan R. poprzez swoje zaj(c)ięcie fotograficzne widzi świat obiektywnie. Dlatego też dziękuję mu za to, że mnie czasem tego uczy w tak wyjątkowo sympatyczny sposób.

Wiersz - perełka z 1978 r.

2006-11-19T09:06:00.000-08:00

Prośba kapucyna

Młodociany kapucyn,
gorejącym asfaltem biegnie
sukmana dymi lipcowym żarem
a z Chrystusowej twarzy
w czerwony zarost
krople słońca spływają
kryształami soli.

Panie mój, dlaczego dokładasz mi
kasztany grzechów
dlaczego cień sukni
ledwie przykrywa mi stopy
a rynną brody nie spłynie struga
źródlanego chłodu?
Panie mój z Ogrójca i Golgoty
spal mnie zanim się spalę

/Waldemar Michalski, Gość Niedzielny 23 lipca 1978 r./

Szkoda, że "zżarło" mi zdjęcia.

2006-11-18T09:17:00.000-08:00

Kolejny dojrzały owoc mango z hukiem spadł z drzewa na ziemię. Właśnie ten niepokojący odgłos, a nie terkoczące i wyjące za oknem motocykle i samochody obudziły mnie nad ranem. Chiquimula budziła się ochoczo do nowego dnia. Dnia, który dla mnie oznaczał jedno: wyjazd z Bratem Franciszkiem Pietruchem w góry, do najwyższych wiosek – Sauce i Puente.

Kawa, czarna fasolka i tortilla – poranne menu urozmaicone tylko wyjątkowo ostrą papryczką chili wprawiło mnie w dobry nastrój. Na podwórku odezwał się rozbudzony leniwie z błogiego snu silnik klasztornej Toyoty Hi-Lux. Jeszcze ostatnie zawołanie na korytarzu: „Andrzej, wziąłeś wszystko?” Potem pogodne spojrzenie i pytanie: „Najadłeś się? Bo następny posiłek nie wiem, o której będzie…”

Wsiedliśmy. Krótka rozmowa z jakimś dobrodziejem w bramie klasztoru. Toyota po chwili ruszyła. Pamiętała wczorajszą wyprawę – bardzo podobną do dzisiejszej i do setek im podobnych. Ruszyliśmy w stronę najwyższych wulkanów. A Toyota swoje: „Ej, no… Przecież nie mam turbosprężarki!” A zapytany o kwestię turbo Brat Franciszek odparł: „Bez turbo tutaj są lepsze – dłużej silniki pracują! Nie musimy tak często remontować ani kupować samochodów”.

Najpierw przysłowiowa „bułka z masłem” – łagodne podjazdy wśród drzewek nieznanych mi gatunków. Wyschnięte koryto rzeki wróżyło: „tylko patrzeć, jak przyjdzie pora wilgotna i wszędzie się zazieleni i radośnie popłynie rzeka”. W porze suchej wielu Indian Chorti’, do których jedziemy, nie dożywa pory deszczowej. Susza zabija wiele dzieciaków, które i tak na co dzień cierpią w wyniku niedożywienia.

Kolejne mijane wioski coraz bardziej przywodzą na myśl, jak bardzo obecność kapucynów zmieniła okolice Chiquimuli. W każdej niemal napotkanej osadzie można dostrzec kościół. Budowali je nie tylko katolicy dla siebie, ale i innowiercy dla katolików. Brat Franciszek zbudował ich wiele – trudno powiedzieć, ile. Ale nie tylko kaplice – także drogi, szkoły, mosty – często miejscowa ludność była zainspirowana właśnie delikatnymi, acz stanowczymi sugestiami naszych Braci.

Wreszcie droga zaczęła bardziej przypominać wijący się wśród gór i przepaści wyjazd z podziemnego garażu, bądź parkingu. Wreszcie się zaczęło. Diesel Toyoty wzdychał rozpaczliwie do Brata Franciszka: „Włącz jedynkę! Nie daję rady!” Miłosierdzie Brata Franciszka chyba nie zna granic – włączył upragnioną jedynkę. Jest ok.

Dojechaliśmy do Sauce. Zegarek pokazuje południe. Ile przejechaliśmy? Parę kilometrów. Może kilkanaście. Ile zostało? Szkoda pytać… Droga szaleńczo uciekała z wioski w góry. Nawet nie chciałem myśleć o dalszej jeździe nad przepaściami.

Andrzej, Brat z Hondurasu, został w Sauce. Miał odprawić Mszę Świętą dla bardzo licznej wspólnoty wiernych. A my z Bratem Franciszkiem – ruszyliśmy w góry… W góry? To jeszcze można wyżej jechać? Można. Droga zbudowana w ramach programu „żywność za pracę”. Zbudowana rękami Indian Chorti’. Droga dostosowana do ich mentalności. Niebezpieczna, ale przecież oni tu żyją. Po tej drodze chodzą zwykle pieszo. Niebezpieczna ale tylko dla nas – przybyszów z nizin. Moja dusza wielokrotnie w czasie tej jazdy siadała mi na ramieniu chcąc odlecieć. Wysokość? Przecież mam lęk wysokości! Zapomniałem. Było wysoko, ale zachwyt nad widokami był wspanialszy od lęku.

Wreszcie La Puente. Jest wczesne popołudnie. Spowiedź trwała chyba z półtorej godziny. Wreszcie stanęliśmy przy Ołtarzu. Msza Święta w górach wśród Indian. Wrażeń nie da się opisać, ani porównać z czymkolwiek. Prawdziwe święto. Kapłan przyjeżdża tu raz na miesiąc. Przychodzą chyba wszyscy. Wielu nie rozumie kapłana, bo mówią w swoim narzeczu Chorti’. Nieważne – grunt, że dzieciaki garną się do Ołtarza, że chcą słuchać i przyjmować do serc Pana Jezusa. Po niemal trzech godzinach od przyjazdu – kończymy Mszę świętą. Teraz musimy wrócić po Andrzeja. Jedziemy „drogą” do Sauce. Brat Franciszek mówi: „Kiedyś te drogi pokonywaliśmy pieszo, bądź na mule. Dzisiaj jest łatwiej. Nie trzeba wyjeżdżać na całe tygodnie w góry do kaplic.”

Po godzinie już w komplecie dojeżdżamy do przełęczy. Tu coś zjemy. Istotnie, wysoko, na niemal 2500 metrów otwieramy burtę pick-upa. Rozstawiamy kubki, bo pić się chce. Zauważam, że opaliłem sobie prawą rękę. Trzymałem nią uchwyt nad głową przez cały Boży dzień. Właściwie tropikalne słońce „spaliło” mi ramię. Skóra przestała mi schodzić po tygodniu. Jemy konserwę rybną, tortille, paprykę. Skromnie, ale dziwnie sycąco.

Ruszamy w dół. Podczas pogawędki nagle Brat Franciszek skręca w lewo na skały. Gdy stanęliśmy – wyjaśnił: „Hamulce przestały działać. Chyba się płyn hamulcowy zagotował”. Po dziesięciu minutach znowu ruszyliśmy w dół. Teraz ostrożniej, na „jedynce z reduktorem”, bardzo powoli.

Dotarliśmy do Chiquimuli, gdy już było ciemno. Co tego dnia się wydarzyło? Nic. Dwóch kapłanów udało się odprawić dwie Msze Święte w dwóch wioskach. Nic nadzwyczajnego. Jutro pojadą tak samo, ale do innych wiosek. Pojutrze też. I tak dzień za dniem, tydzień za tygodniem, miesiąc, rok…

Gdy po starcie z lotniska w Gwatemala City spoglądałem na przemykające pod samolotem góry i wulkany pomyślałem: tu wszędzie są ludzie, tu pewnie są gdzieś misjonarze, Franciszek, Andrzej, drugi Franciszek, Bogdan, Bernard, Józek, Zygmunt, Stanisław.

Białoruś.

2006-11-18T09:04:00.000-08:00

Bywam na Białorusi już od 1995 roku. Łącznie to już ponad 10 razy. Pierwszy raz byłem tam z Darkiem G. - nikt go nie zna. Człowiek "znikąd". No więc byliśmy tam na Wielkanoc. Było niesamowicie. Pierwsze doświadczenie Białorusi było doświadczeniem Grodzieńszczyzny i Mińszczyzny. Tereny dawnej Korony i Księstwa - Rzeczpospolitej Obojga Narodów.

Potem byłem na Witebszczyźnie, na Pińszczyźnie. Zawsze mi się tam podobało. Tereny bardzo energetyzujące sentymentalnie. Tereny piękne.
Najchętniej wracam wspomnieniami do wizyty w Mirze, Nowogródku i Zaosiu. Wiadomo czemu. Myślę, że ten kraj jest zbyt piękny, by ktoś kto raz tam pojedzie - nie chciał więcej tam wracać.
Mówią, że "na Białorusi nic nie ma". Nic? Może i tak. Ale jest to COŚ, co właśnie sprawia, że serce mocniej bije na hasło "Białoruś", "Litwa" (nie mylić z "Lietuva").

O Kolnie

2006-11-17T13:51:00.001-08:00

Polami schodzę ku wieżom kościołów
Mojego miasta, które wnet zostawię.
Chcę w moim sercu na długo zachować
Wspomnienie radości w dziecinnej zabawie.

Wspomnienie rynku tętniącego życiem
W piątkowy poranek dla wszystkich zbyt chłodny
Wspomnienie szkoły przyjmującej w darze
Dzieciństwa rzewność i mój śmiech pogodny.

Wkrótce opuszczę miasto ukochane,
Czy się doczeka, czy wrócę na pewno?
Odpowiem słowem, w którym mi przychodzi
Trudno wyrazić całej sprawy sedno.

Kiedy powrócę, Ty się zestarzejesz,
Zmalejesz wielce, miasto ukochane,
Wobec stolicy, której na lat kilka,
Będę się kłaniała, kiedy rano wstanę.

Zostaniesz zawsze ujmująco pięknym,
Z mym placem zabaw, ze szkołą jedyną.
Z miłością pierwszą, nie do odzyskania,
Ze łzami tęsknoty, co po sercu płyną.

Patrzę na Ciebie, me jedyne Kolno,
Ckliwość przenika mą duszę bez końca,
Niechaj w przyszłości, gdy tylko tu wpadnę,
Widzę nad Tobą złote blaski słońca.

Oby ci wszyscy, co dziś zaczynają
Przemierzać drogę moimi śladami
Także jak ja dziś przychodzę ku Tobie
Wdzięczność okazali schodząc tu polami.

"kOLniAk-Ola". Warszawa, 2005

Wiersz dla O. napisany - "Płytkość"

2006-11-17T13:47:00.000-08:00

Płytkością rzeki mkną wrażenia

ku brzegom, którym nie ma

końca.

Płytkością uczuć prą złudzenia

Latu, któremu zbrakło

słońca.

Płytkie wrażenia wrą dziś we mnie

po przemodleniu wiary

w życie.

Płytkimi nazwę owe słowa

co usłyszałam dziś na

płycie.

"kOLniAk-OLA", Warszawa 2005

Poezja zgadnijcie czyja.

2006-11-17T13:05:00.000-08:00

Wstęp: mam tego więcej. Tu będę czasem coś publikował. Pierwszy jest sprzed 12 lat.

***
Wróbel raz zabłądził i wpadł do kościoła.
Rozśpiewał się piskliwie.

"Przestań hałasować!"
Zawołała rzeźba
z boku brzydka, barokowa.

Ale będąc w szoku
i nieustannym zachwycie
nad świętym z ołtarza

Szybko zapomniała
o recydywiście,
który po raz drugi

Zabłądził i krzycząc
Schował się za ołtarz.
Tam zaś spotkał Boga.

(Łódź, styczeń 1995)

O Księżach

2006-11-17T11:12:00.001-08:00

Ksiądz myli się zawsze!?

Jeżeli wasz ksiądz jest dobroduszny i często się uśmiecha wtedy uznają go za prostaka; jeżeli bywa poważny i zamyślony, wtedy uważają go za wiecznie niezadowolonego i naburmuszonego.

Jeżeli ksiądz jest ładny, ludzie często będą się zastanawiać i plotkować: Dlaczego się nie ożenił?; jeżeli jest brzydki stwierdzą bez cienia wątpliwości: Na pewno nikt go nie chciał!

Jeżeli jest gruby, to podsumują złośliwie: O, takiemu to nic nie brakuje!; Jeżeli jest chudy i choć trochę zaniedbany w ubiorze, wystarczy by nazwali go sknerą lub mało dbającym o swój schludny wygląd.

Kiedy mówi długie kazania, jest zawsze nudny i powtarza się; kiedy w czasie kazania zdarza mu się mówić podniesionym głosem, wtedy parafianie uważają, że nie potrafi utrzymać nerwów na wodzy; jeżeli przepowiada "normalnie", to oczywiście nic z tego nie można zrozumieć, bo mówi bez zaangażowania, albo po prostu nie ma talentu mówcy.

Jeżeli wasz ksiądz posiada samochód, to jest bez wątpliwości księdzem bogatym; natomiast jeżeli nie posiada nawet "fiacika 126p", wtedy ocenia go się szybko, że nie podąża za duchem nowych czasów; jeszcze częściej można usłyszeć szeptane plotkarsko pytanie: A, co on robi z tymi pieniędzmi?

Jeżeli wasz ksiądz stara się często odwiedzać swoich parafian i wobec nikogo nie przejdzie obojętnie, wtedy wielu uważa, że wtyka nos w nie swoje sprawy; jeżeli zaś przebywa stale na plebanii lub w domu parafialnym, to jest człowiekiem zamkniętym i nie interesują go problemy i codzienne życie innych.

Jeżeli ksiądz przetrzymuje zbyt długo penitentów przy kratkach konfesjonału, wtedy jest gadułą, często skrupulatem lub nie zna reguł dzisiejszego życia; jeżeli w konfesjonale jest zbyt szybki, wtedy mówią, że nie umie słuchać swoich penitentów, jest niecierpliwy i po prostu nie ma powołania .

Jeżeli ksiądz rozpoczyna punktualnie odprawiać Mszę świętą, wtedy jego zegarek zawsze śpieszy; jeżeli rozpoczyna z opóźnieniem , wtedy nie ceni i marnuje drogocenny czas innych.

Jeżeli chodzi w sutannie, wtedy uważają go za konserwatystę i nie przystosowanego do nowych czasów; natomiast jeżeli często spotykają go ubranego po "świecku", wtedy ocenią, że strój duchowny jest mu ciężarem i określą go jako człowieka zbyt światowego i nie chcącego się określić w swoim powołaniu.

Jeżeli w kościele prosi lub dziękuje za ofiary na budowę czy remont waszego kościoła, wtedy mówicie, że za dużo mówi o pieniądzach; natomiast jeżeli nic nie organizuje lub nie buduje od strony materialnej, to wtedy ocenia go się jako słabego gospodarza, a parafię za martwą, w której nic się nie dzieje.

Jeżeli wasz ksiądz jest młody, wówczas wszystko spisuje się na karb braku doświadczenia lub jeszcze seminaryjnej gorliwości i braku poczucia realizmu; kiedy jest już stary, to mówicie, że najwyższy czas, aby go posłali na odpoczynek w "zacisze" Domu Księży Emerytów.

Zacząłem studia! I takie coś o studiach znalazłem.

2006-11-17T11:05:00.000-08:00

Struktura persomnalna uczelni wyższej... ;-)

REKTOR
Przeskakuje najwyższe budynki za jednym zamachem
Jest silniejszy od lokomotywy
Jest szybszy od pocisku
Chodzi po wodzie
Rozmawia z bogiem.
(celowo pisane "z małej litery" - czemu? - czytaj cierpliwie do końca)

PROREKTOR
Przeskakuje niskie budynki za jednym zamachem
Jest silniejszy od lokomotywy parowej
Czasami dogania pocisk
Chodzi po wodzie gdy morze jest spokojne
Rozmawia z bogiem, jeżeli otrzyma specjalne pozwolenie.

DZIEKAN
Przeskakuje niskie budynki z rozbiegu i o tyczce
Jest prawie tak silny jak lokomotywa parowa
Potrafi strzelać z pistoletu
Chodzi po wodzie na krytym basenie
Czasami bóg zwraca sie do niego.

PRODZIEKAN
Ledwo przeskakuje budkę portiera
Przegrywa z lokomotywą
Czasami może trzymać broń bez obawy o samookaleczenie
Bardzo dobrze pływa
Rozmawia ze zwierzetami.

PROFESOR
Odbija sie na ścianach próbując przeskoczyć jakikolwiek budynek
Może zostać przejechany przez lokomotywę
Nie dostaje amunicji
Pływa pieskiem
Mówi do ścian.

DOKTOR
Wbiega do budynków
Rozpoznaje lokomotywę dwa na trzy razy
Moczy sie pistoletem na wodę
Utrzymuje się na wodzie tylko dzięki kamizelce ratowniczej
Bełkocze do siebie.

MAGISTER
Wchodzi do budynków, pod warunkiem, że są tam obrotowe drzwi
Nie wie co to jest lokomotywa
Ma ranę postrzałową przez środek głowy po pistolecie na wodę
Na wodzie utrzymuje go helikopter ratowniczy
Nie ma języka, tylko krawat.

INŻYNIER
Nie wie co to są drzwi
Loko... coo???
Leży zabity widokiem pocisku
...Na dnie kałuży po której chciał przejść
Nawet nie oddycha

PANI Z DZIEKANATU
Podnosi budynki i przechodzi pod nimi
Zwala lokomotywę z torów
Łapie pocisk zębami i go rozgryza
Zamraża wodę jednym spojrzeniem
Jest bogiem!!! ;-)

Broders.pl - jak się narodziło

2006-11-16T14:56:00.000-08:00

Zrodzenie się idei "Broders" to owoc wielu dyskusji. Ale nie o tym dzisiaj. Po co taka strona? Nie wiemy, ale dobrze, że istnieje. Ja dzisiaj o jej NARODZENIU, POWSTANIU.

A było to ... na Staten Island, gdzieś w pobliżu NYC (New York City). Miałem ze sobą komputer, na którym miałem parę zdjęć. No i ultraszybki internet "RoadRunner" firmy Time Warner. Niesamowite. Ależ te strony śmigały ;-)
No i właśnie wtedy, mając duużo czasu, mając za oknem widok na "czarną" szkołę oraz niemniej czarną parafię - przysiadłem do robienia Broders.

Na sieci było już podwieszone intro we Flashu z podkładem z Czarnych Fasolek. No i zaczęło się mozolne budowanie witryny, która "miała wstrząsnąć posadami Sieci". Jedynym wstrząśniętym byłem ja. Jak mogłem się za to zabrać! Przecież wyjdzie z tego żenada. Ale nic to. Poczułem się mężczyzną, który i zaczyna i kończy osobiście. No i dzieło powoli zaczęło powstawać.

Ale jak tu robić cokolwiek, skoro koncepcja skończyła mi się na layoucie... No i wtedy poszedłem na spacer. Pamiętam - marcowe słońce ostro świeciło. Rozejrzałem się wokoło po kaprawej okolicy. Nic godnego szacunku. Depresja i frustracja - siostry dwie, co wciąż razem nawiedzają mnie. Wielki tankowiec wypływał z portu w stronę Atlantyku. Full industrial. Tak negatywnie zmentalizowany wróciłem do domu. Zacząłem znowu coś tam dziobać na Front Page'u. Echhhh... Kurczę, mogłem sobie to podarować. OK. Włączę lepiej jakąś muzykę! Albo lepiej znajdę coś inspirującego w sieci.

No i znalazłem. Co?- zapytacie ;-) Znalazłem clipy Brata Stana Fortuny z Harlemu Nowojorskiego. No przecież to tak niedaleko. Ale brat mi powiedział, bym się lepiej w takich dzielnicach nie pokazywał jako białas. No więc odpalałem po kolei klipy. "Everybody's go 2 suffer". Yeah! No i inspiracja (czytaj: natchnienie przyszło). Zmieniłem layout na czarny, cierpiętniczy, surowy, undergroundowy. Łeee no - kurczę - nie może takie zostać. Ale cóż - rozjaśnijmy to nieco wstawkami z kolorowymi bannerkami i mikrozdjątkami odpowiednio przefiltrowanymi. No i heja! Poszło.

No i z dnia na dzień strona coraz bardziej się rodziła. Coraz bardziej była, niż nie była. W pewnym momencie stwierdziłem, że "chwacit!" Dość. No i tak Broders na zawsze pozostało niedokończonym, bo ileż można robić coś co jest frustrujące i zewnętrznie i wewnętrznie....

Tymczasem po powrocie do kraju różni ludzie donieśli mi, że jest spoko, super i w ogóle. Tiaaa??? Pokazali mi artykulik z gazety. Potem jakieś maile. Hmmm... Komu zawdzięczać te oznaki sympatii? Sobie...? Innym? Stanowi Fortunie? Łukaszowi W.? Z pewnością. Mi też. Ale najbardziej Chwała niech będzie Bogu za to, że nam pokazał, że jesteśmy zawsze ludźmi z tego świata powołanymi, którzy jednocześnie są wezwani do Wiecznej Światłości przez Jezusa Chrystusa. Amen!

Wątróbka.

2006-11-16T06:44:00.000-08:00

Sąsiad przy obiedzie wybrzydzał nad wątróbką. Ale w końcu zjadł. A co mu ona przeszkadza? Gdyby nie wątróbka, to by się wieprzek nie najadł, nie utuczył. No i by nie było kaszanki ani salcesonu. Nic by nie było.

J.

2006-11-16T06:40:00.000-08:00

Przyjechał. Wrócił. Dużo gadał. Słuchałem. Dzizas!!! Ale ma facet power do gadania. Normalnie Tadeusz Sznuk II "Reloaded". A potem było "100 pytań do". A potem jak w Familiadzie - gra skojarzeń. Co on myśli, że jest Pijanowski?

Nieprzyjemna pobudka

2006-11-16T03:14:00.000-08:00

Dzisiaj obudziła mnie rano moja Matuś. Zadzwoniła ze szpitala. Biorąc pod uwagę to, że jest niezwykle Kochana - pamiętam o Mamie i modlę się za Nią. Mamusiu! Zdrowia Ci życzę.

Na dzień dobry.

2006-11-16T03:03:00.000-08:00

Witam, mam 32 lata (rocznik 1974). Pochodzę z północnego Podlasia. Niektórzy mówią, że jestem Kurpiem. Niech im będzie. Ja się nie wypieram, bo jak się ktoś wypiera to jest na pewno Kurpiem. A czy to obciach być Kurpiem? Bo ja wiem... W Polsce pewnie tak. Ale w moim miasteczku rodzinnym 3/4 mieszkańców to właśnie Kurpie. Eeee tam.

Może więc przyjmijmy, że jestem przyszywanym Kurpiem. Mniejsza o to. teraz mieszkam w dużym mieście. Na samochodzie, którym jeżdżę rejestracja ma wyróżnik WI. Więc mieszkam w samym centrum Warszawy - Warsiawki, jak to się u mnie w miasteczku mówiło.

To na dzień dobry by było na tyle.